Jak po łańcuszku. Godz. 16.10, bieg na pętlę MZK, przesiadka na nr 7, dworzec PKS. Autobus kursuje tylko w weekend, na szczęście jest Kry-cha za 15 min. Wrocław autobus 406 na lotnisko. Kontrola karty pokładowej i bagażu w bramce nr 5. Autobus lotniskowy i po schodkach na pokład. Start i lądowanie mocno się jednak odczuwa- przyspieszenie, nabieranie wysokości, obniżanie lotu, kontakt z ziemią i hamowanie. W czasie lotu czas urozmaicają stewardessy instruując, oferując itp. Raptem to tylko 2 godziny.
W Bournemouth godz. 23, malutkie lotnisko, malutki urzędnik imigracyjny i dalej już z J. do Andover w prawdziwym hrabstwie, w zjednoczonym jakoś królestwie. To Wielka Brytania. Zawsze była wielka, a wygląda całkiem normalnie, nawet skromnie. Bez okazałych budynków, blokowisk, jarzących się neonów. Bez poubieranych efektownie, eleganckich, przystojnych ludzi, bez wymyślnych, lśniących automobilów.
Cały piątek przeznaczyłem na zobaczenie gdzie jestem. 40- tys. miasteczko, raczej przemysłowe, ze starannie przemyślanymi osiedlami czerwonych jak jeden mąż, ceglanych szeregówek, łatwe do ogarnięcia centrum, jeden 1000- letni zabytek, katedra St. Marry.
Grubsza, jak najczęściej tu bywa, Angielka pokazuje mi parę wędrownych sokołów, właśnie dziś przybyłą na najwyższą wieżyczkę katedry. Może przylatują tu za względu na potężne, unikalne, stare jak świat, okazy widłaków, dumnie strzegące wejścia do świątyni.
Peryferie okazują się zaskakująco ciekawe, jakże inne niż w Polsce. Miasto otoczone jest terenami rekreacyjnymi, utrzymanymi w stylu angielskim, czyli błotniste ścieżki spacerowe, obok a jakże asfaltowych, wąskie przejścia, skróty między ostatnimi domkami, dławisz na pogmatwanych krzewach i drzewach.
W pobliskim Enham widzę uroczy 12- wieczny wiejski kościółek obok Manor Farm, gdzie da się chyba kupić świeży owczy serek.
Powrót do domu, osiedle króla Artura, nie stanowi problemu, mimo identyczności uliczek, domków, szeregówek, dzięki tablicom z planem osiedla, a także dzięki pieszonawigacji pożyczonej od J.
No i stało się, to co musiało. Jednego dnia złota jesień ustąpiła białej zimie.
Przełom ten jest niełatwy do pogodzenia się z nieuchronnością przemijania pór roku. I można sobie powtarzać, że przecież to tylko czas, czwarty wymiar, a my jesteśmy tylko małym elementem złożoności wszechświata.
W każdej sekundzie coś się kończy i natychmiast zaczyna. Próbuje się żyć jakby wszystko wieczne było, ale w górach prawdziwy rytm świata jest szczególnie widoczny i daje nam odniesienie, wzór na rzeczywisty upływ czasu, sygnalizując to czym się da: kolorem, powiewem, odgłosem, temperaturą, nastrojem.
Górska natura dodatkowo pokazuje wyższość piękna, czyli dobra nad złem, dekorując fantastycznie niemiłe czasem dla człowieka zjawiska: w światło pioruna, w kolory tęczy po deszczu, w ciepło puchu śnieżnego, w mroźną perspektywę i widoczność krajobrazu, w barwy więdnących liści, w dynamikę śnieżnej zamieci, w strumienie kłębów mgieł w dżdżysty dzień, w moc szumiących drzew czy wezbranych potoków, albo w uczucie jedności świata zawarte w większej ekspozycji.
Też i z domu wychodzić nie trzeba, by obserwować, najlepiej ponad butlami z nalewką malinową na oknie, jak zima zaczyna swoją kadencję.
Ludzie potrzebują trochę czasu, aby to zaakceptować, zmienić opony, odkurzyć narty, kupić rękawice, przyzwyczaić się do chłodu i zatęsknić za białymi landszaftami.
Listopad zwykle przynosi jeszcze jesiennych turystów lub też i przypadkowych, a ja płynnie przechodzę od grabi do łopaty śniegowej.
Zobaczę za tydzień jak to wszystko w Anglii wygląda. Ryanair 80,64 zł w jedną stronę.
Skromne, honorowe wyróżnienie w lokalnym fotokonkursie:
W Wiśniowym Sadzie długi weekend, a to oznacza zawsze, że wszystkie pokoje są zajęte. Akurat joga w ostatniej chwili zmieściła się w trzech. Przez chwilę mgły zapanowały nad naszym światem, zaraz ma być dużo pogodniej. Ciekawe czy w listopadzie jeszcze się ktoś pojawi. Wszystko wskazuje na to, że nie. Chociaż rok temu w każdy listopadowy weekend ktoś był, ale tylko w dwóch lub jednym pokoju i to najwyżej na 2 dni. Taki jest urok najmniej popularnego miesiąca.
Z drugiej strony jednak listopad swoją zmiennością pogody, światła, zapowiedziami zimy należy do moich ulubionych okresów. W mieście ten czas rzeczywiście jest stracony, ciemnością za dnia, błotem na ulicach, mało zachęcającą do wyjścia temperaturą. W górach to przedstawia się inaczej. Tu najczęściej głównym celem jest pokonywanie wysokości i odkrywanie tego co dzieje się za kolejnym wierzchołkiem, przełęczą lub polaną oraz za oknem każdego poranka. Sprawia to, że o tej porze odmienność skali wrażeń w mieście, a w górach na wsi, jest ogromna i mało kto o tym wie, mało kto podejrzewa. Rzeczywiście dziś słońce, ciepło i wiatr w całej okazałości. Idealnie wycieczkowo. Z Jeleniej Góry dowiozłem jeszcze Panią do jogi. Znowu tona jabłek ubarwiła trawniki.
Dzień w tonacji Tańca Eleny M. Lorenca, którego córkę miałem okazję poznać 40 parę lat temu. Jest w nim tyle smutku co radości, tyle tajemnicy co szczerości.
Jak co roku w dniu Wszystkich Świętych wycieczka do Kłodzka. Pogoda wymarzona, optymistyczna, nawet ruch na drodze wydaje się niewielki. Do przełęczy Okraj to jeszcze nasz rewir. Od razu widać po widokach. Karkonosze i ziemia jeleniogórska, to nie tylko kraina pałaców i ogrodów, ale głównie krajobrazów.
Z tego powodu też w drodze powrotnej zahaczyłem o Witoszę w Staniszowie. Wreszcie Krzyś, mieszkający u podnóża góry, pokazał miejsce, z którego Rischmann wygłaszał swoje wielkie przepowiednie i proroctwa, a właściwie czynił to głos, którego pustelnik, niemowa zresztą, był medialnym ziemskim- przedstawicielem.
Zdobywszy 3 punkty wysokościowe, w tym postument opuszczony przez 14- metrowego Bismarcka, zarezerwowaliśmy miejsca w pobliskim pałacu Staniszów na wieczorny koncert zaduszkowy.
W domu spokojnie, goście pojechali, znicze się w ogrodzie świecą dla bliskich i dla nieznajomych, być może spoczywających też gdzieś w pobliżu.
Jest historyjka, że w sąsiedniej willi przed wojną, mieszkający tam bogaty stomatolog, zastrzelił niewierną żonę i pochował ją w ogrodzie. Informację tą dementuje Lisa, która się w naszym domu wtedy urodziła, ale potwierdza nasza była sąsiadka A., która widywała onegdaj świetliste kwanty nieszczęsnej niewiasty między pięknymi, okazałymi krzewami porastającymi park oraz ponownie palące się znicze, wygasłe wcześniej po Zaduszkach.Józef Skrzek w pałacu Staniszów, pałacowe tapety i mozaikowe posadzki, czarny fortepian Berdux München, antyczny świecznik. Powiało latami 70- tymi: SBB, "Z których krwi krew moja", "W kołysce dłoni twych", "Freedom with us". I nie tylko: kołysanka z "Rosemary's Baby", "Josephine".
Józef, nieśmiały, skromny, z tym samym jak kiedyś, dobrze osadzonym, czystym a zarazem ciepłym brzmieniem głosu. Wspomniał spoglądających z góry swoich przyjaciół: Niemena, Kubasińską, Riedla.
Mało brakowało, a grałby do dziś, ponieważ nie miał sposobu na zdecydowane zakończenie recitalu, a publiczność celowo mu tego bynajmniej nie ułatwiała.
To kolejny w tym roku, jeden z wielu, karkonoski event. Cieszy mnie niezmiernie, że kultura w Kotlinie Jeleniogórskiej tak szybko teraz się regeneruje. Warszawiak Filip stwierdził, że przez cały rok nie był na tylu dobrych koncertach i imprezach w stolicy, na ilu się znalazł w ciągu zaledwie kilku wakacyjnych dni w Karkonoszach np.: A. Vollenweider (to akurat poprzednim razem), Kutowie, Jenny Wiesgerber & Camel, Sikorowscy, Soyka, WGB.
Dzień zmarłych, to głównie cmentarze a na nich kwiaty, znicze, wspomnienie bliskich i znajomych, których już nie ma po naszej stronie. W tym roku 2 znajomych Zachełmiaków wybrało inne góry, już nie do przetrwania i zdobywania. Pogoda wyszła naprzeciw i zachwyca słonecznymi, kolorowymi dniami. Kiedyś bywało, że bez łopaty, łańcuchów i skrobaczek nie dało się dojechać do cmentarzy. Dzień ten zawsze przynosi coś nowego, chociażby niezwykłą pogodę, poznanie nowego człowieka, miejsca, widoku, trasy. Nieraz dziwnym trafem zanosiło mnie na różne miejsca pochówku. Poza cmentarzami w Podgórzynie, Jeleniej Górze i Kłodzku bywało się w Sobieszowie, Cieplicach, a i pośród barokowych kaplic kościoła garnizonowego (p. w. Podwyższenia Krzyża Świętego), grobów rodziny Cogho pod Chojnikiem, czy też na Placu Kombatantów (to dawny zlikwidowany cmentarz przy kościele ewangelicko- augsburskim), przy Wangu i na Drodze Sudeckiej. Kiedyś będzie też coś o tym.
Dziś P. Raypath podzielił się porażająco pięknym widokiem w Sosnówce. Zabronił mówić gdzie to jest.
W powrotnej drodze machnęliśmy po placku górskim, jedynie tu tak wybornie smakującym, w przesieckiej gospodzie "Przy Skałkach". Trzymamy za nich kciuki. Pewnie dlatego tak nieźle idzie. Wiadomo jak ważne są dla turystów miejsca, gdzie można smacznie zjeść i najlepiej gdyby było niedrogo, o co łatwo nie jest. SZYBKO, SMACZNIE, TANIO- w każdej knajpie tylko 2 z tych przysłówków podobno mogą być jednocześnie adekwatne. . Goście weekendowi się zameldowali, zresztą chyba już 10 raz.
Zrobiło się listopadowo. Zwykła kolej rzeczy. Mieszczanie żyją Sylwestrem. W końcu miejskie życie mierzy się czasem między urlopami i długimi weekendami. Dlatego jakby wszystko się uśpiło, mimo że w październiku było tylko 11 nocy bez gości. W zeszłym roku było 20, nie licząc Pana K. Nawet dziś zawitał na 1 noc P. Raypath a od jutra K. w 2 pokojach na 2 dni. A długi weekend listopadowy i okres sylwestrowy wreszcie rozstrzygnięty- szkoła jogi i grupa przyjaciół, górskich wędrowców. I to w całym Zachełmiu na Sylwestra by był komplet gości, konstruowany we wszystkich wynajmujących pokoje obiektach już od września. Jesień wdzięczy się i nie może się zdecydować w czym będzie jej ładniej: czy w deszczowej wiatrówce, czy w liściastym płaszczyku ze słonecznym kołnierzem. Jakoś nie ma jeszcze ochoty na ocieplaną, białą kurtę. Drzewa się otrząsają z liści i eksponują dumnie swoje, ciemne od wilgoci, wyrosłe w warunkach pełnej, biologicznej wolności, pnie i konary. Trzeba przyznać, że jest im prześlicznie na tle, tej skradającej się w tyle po cichu, na paluszkach, mgły.
Znowu dzień wypełniony ciszą. W dodatku niedziela. Para gości wyjechała przed południem, zapowiadając się na przyszłość. Poranny wypad na Srebrny Widok, przesunął się czas. Jest wcześniej i później, trzeba by się przyzwyczaić. Wszystkie kolory w ogrodzie, te spadające z drzew, wczoraj i dziś przemieszałem grabiami, jak na palecie. Wyszedł nie szary, a jakiś taki brązowy, pod płotem. Już dawno przestałem przeliczać swój czas na ilość wykonanej pracy i co więcej na złotówki.Tak tu jest, że każdy ruch, a i myśl w rezultacie i potencjalnie może przynieść korzyści nie tylko osobiste, ale też uprzyjemnić pobyt, ułatwić, dać się zapamiętać, polecić, przewyższyć konkurencję, dać satysfakcję od razu, wymierną wizualnie, estetycznie, bezpośrednio, bez oczekiwania, aż odpowiednio obliczona i wpisana liczba przyniesie rezultat, bądź odpowiednio pokierowany podwładny zapracuje na naszą chwałę lub nasz wysiłek zostanie zrównoważony przez wynagrodzenie, z reguły jak najniższe. To nic, że urlop nie przysługuje. Zresztą tak samo jak i inne dobrodziejstwa pracy w rodzaju: ubezpieczenie, chorobowe, pensja, emerytura. Sezon jeszcze nie skończony, zawsze ktoś jest, od jutra też, nawet na 2 dni. Z jednej strony traktuję to jako pracę i jako optymistyczną nadzieję, że kiedyś we wszystkich pokojach zawsze ktoś będzie. Z drugiej strony potrzebowałbym ok. 1 roku, aby dokończyć wszystko to co mogę sam, bez obecności kogokolwiek. Ale też z chwilą wyjazdu ostatnich sezonowych gości, pojawia się rozpaczliwa próżnia w portfelu i dług na kartach kredytowych. Może jest za tanio? Pewnie tak, ale to już nie od nas zależy, tylko od kondycji społeczeństwa i konkurencji. Szwagier bazujący w pobliżu na niemieckich turystach ma się znakomicie. A ja i tak wolę Polaków, żywych, naturalnych, wrażliwych, serdecznych, wdzięcznych, szczerych, pamiętających, nie dlatego że taka jest konwencja, tylko że tak czują. Chociaż wypada raz w roku, że obcokrajowcy również wpisują się znakomicie w nasz niezwykły, oryginalny klimat, który uwidacznia się tuż po przekroczeniu progu domu.
Sukcesy dzisiejsze: 2 pokoje posprzątane (+ ich łazienki), z grubsza liście pograbione, drewno na parę dni przygotowane, całusy od Dharmy, rześkiej i skorej z werwą do zabawy.