Ja i Wiśniowy Sad- Karkonosze

Wiosenne powroty

2011-10-22T03:09:00.122+02:00

Przeleciała wiosna, lato i jesień się już prawie kończy. Góry stoją na swoim miejscu, przywdziewając tylko stosowny do klimatycznej imprezy, zawsze niemodny strój.

Nadszedł też czas, aby się zmierzyć z tą dziwną zaległością, chociaż to nie obowiązek. Wiem, że nieoczekiwana przerwa we wpisach mogła spowodować co najwyżej smutek, nostalgię u paru miłych znajomych, zaglądających nie tylko do Wiśniowego Sadu, ale też i tu, gdzie staram się wszystko łączyć, przepuszczając świat przez swoje odczuwanie karkonoskiej przyrody oraz bycie w jej otoczeniu, co umożliwia mi nasza agroturystyka, która czasem niechcąco pozwala na parę wolnych, nocnych chwil.

Ale wszystko co nas spotyka i nie spotyka, ma być doświadczeniem służącym zrozumieniu tego po co żyjemy, a zwłaszcza tego co nas otacza, bo nie bez celu istniejemy w jakimś miejscu na Ziemi- każdy w innym. Bardzo blisko jest mi do odnalezienia istoty tych korelacji.

Góry to wyjątkowe miejsca. Mam wrażenie, że występuje w nich wraz ze spiętrzeniem górotworu, również koncentracja energii właściwej masie. Podobnie jak Ocean w Solaris, góry przejawiają cechy istoty czującej, cechy specyficznego modelu fizycznego ze swoim niepowtarzalnym klimatem, temperaturą, grawitacją. Przypisałbym im również zazdrość z jaką chronią swoje tajemnice i piękno, z jaką oddziaływują na ludzi, którzy żyją nieświadomi tej inteligencji, traktując je jak fototapety, jak czasoprzestrzeń miejską.

Archetypem Karkonoszy jest Duch Gór- Liczyrzepa i to on jest gotów rozliczyć mnie z tego co robiłem przez ostatnie 5 miesięcy, bez jego zgody i udziału.

Andrzej G. w roli Liczyrzepy

Bywało różnie. Też i ku jego chwale, a też zupełnie bez związku z nim. Świadectwa są na górze w zakładkach.

A jak jest? Jest tak jak się ma przeróżne zaległości, nie wyłączając materialnych oraz nieuzasadnione wyrzuty sumienia. Jednak jeśli się szybciej pobiegnie, to mimo zmęczenia cieszymy się, że znaleźliśmy się dalej. Na szczęście goście, jak gdyby nigdy nic, szczelnie zapełnili nam w sezonie grafik rezerwacji.

Za to przyjemnie mi będzie teraz, a jakże, szybko i w skrócie, poprzeżywać nadejście ubiegłej wiosny, przypomnieć sobie zieleń młodych liści- nie do odtworzenia, nagrzać się przed zimą wspomnieniem łaskawych promieni słonecznych i zawrócić nieco w głowie jesiennymi barwami.

To że w marcu pojawiły się krokusy nie oznaczało w tym roku wcale zimowego walkowera. Łąki i lasy pudrowały się jeszcze zalotnie drobinami płatków, aby ktoś jeszcze się namyślił i zimę przywrócił.

Nie powiem, o mało tego nie zrobiłem, widząc jak magicznie prezentuje się nasza Góra Przesiecka, przyozdobiona dodatkowo młodymi amatorkami typowo marcowej pogody, czującymi się tu jak w raju- Podgórzyńskim.

Pod koniec miesiąca udało mi się zaskoczyć bardziej znajomych gości znakomitymi warunkami na Polanie, no bo i śnieg był bielutki i niebo niebieściutkie. Przystanek Orle jak najbardziej należy do ulubionych miejsc, ze względu na piwo Ciechan, klimat i historię. Pierwszy raz byłem tu na koncercie Johna Portera ze 20 lat temu. Może i wtedy przeczuwałem, że kiedyś będę zaglądał tu każdej zimy.

Może dzięki temu wreszcie zobaczyłem tego legendarnego szynobusa i skocznie w Harrachovie oraz wzbogaciłem się wreszcie o upragnione, całkowicie własne narty biegowe. A już za rok powiększę majątek o buty do nich.

Podobno w czasie wycieczki w tym bolidzie wprawiają w zachwyt tajemnicze zakola, górskie urwiska, fauna i flora Gór Izerskich, niemal na wyciągniecie ręki oraz zniechęca konieczność zastępczej jazdy autobusem ze Szklarskiej do Harrachova, skąd do samego miasta jest spory kawałek drogi. PKP nie lubi telefonów komórkowych, co poniekąd jest zrozumiałe. A w Kořenovie jedyną atrakcją przy stacji jest budka z knedlikami. Gdy nie ma się czeskich koron, może wystąpić problem z powrotem i albo należy poprosić o azyl polityczny, albo zdać się na wyrozumiałość obsługi pociągu.

Cmentarz w Podgórzynie o każdej porze roku wabi przyszłych lokatorów swoim malowniczym położeniem. Jeśli umrzeć, to tylko w Karkonoszach. Zaraz w listopadzie będzie grał główną rolę.

I po zimie. Przebiśniegi jak zwykle obejmują prezydencję. Śnieg już tylko zaczyna się od Śnieżnych Kotłów. Nastają zachwycające wieczory. Zawsze tak się dzieje przy tzw. brzydkiej pogodzie, charakterystycznej dla pór przejściowych i jak zawsze nasi goście o tym nie wiedzą.

Wczesną wiosną można zacząć zastanawiać się, jak co roku, nad fenomenem powstawania życia. W Karkonoszach jest to szczególnie możliwe. Życie pcha się drzwiami i oknami w postaci pączków drzew, śniegowych kwiatów, fantastycznych, młodych pokrzywek, ptasich świergotów, które najbardziej interesują muzykalnego Merika.

Wiosna zawsze była symbolem początku, właściwym wszystkiemu co nowe. I takim stał się zamiar przypieczętowania pomysłu stworzenia lokalnej, zachełmiańskiej piosenki tradycyjnej, opartej też na motywach przedwojennego, tutejszego folkloru.

Właściwie miało to być nagranie paru utworów, przy wykorzystaniu doświadczeń i sprzętu Michała z Microexpressions, za jego namową, w charakterystycznym i urokliwym miejscu, Babie Jadze (Hexenhause), należącej do Agro Tour Farm, gdzie spotykali się niegdyś artyści i myśliciele, znani też w szklarsko-porębskiej Kolonii Artystycznej (Künstlerkolonie): Alfred Wilm, Bernard Wilm, Johanes Avenarius oraz Gerhard Hauptmann.

Widok sprzed Baby Jagi

Domek tak jest pełny energii tworzenia, że rezultatem sesji były cztery dni wytężonej pracy, okraszonej suto radością i zabawą. U niektórych zmęczenie zamykało na chwilę powieki z powodu pracy na nocnej zmianie na stacji, ale nie w kolejnictwie. Wyjątkowy był to czas, wypełniony muzyką, koncentracją i wszystkie inne problemy zostały za drzwiami- Baba Jaga ich nie wpuściła. Tym większa była radość na zakończenie, po nagraniu 12- tej piosenki i wydawałoby się że to już.

Cudowne okoliczności natury obydwu sesji doładowały wszystkich do dziś i sprawiły że muzyka nagrała się niemal ze śpiewem ptaków, , rżeniem koników (haflinger), tupotem saren, pod czujnym okiem Kunegundy z Chojnika.

Powstał materiał na płytę długogrającą, którą postanowiliśmy jakkolwiek, bez względu na koszty, jakoś zrealizować. Nikt nie przypuszczał, że cel zostanie osiągnięty dopiero za pół roku, dodatkowo będzie miał przedziwną, karkonoską wkładkę i okładkę- dzieło prawdziwego artysty- grafika Marcina, a pomysł przerodzi się w ideę, w dodatku bardzo pozytywnie przyjmowaną przez wszystkich, którzy się z tym zapoznają czy na koncertach, czy w necie lub od znajomych. Więcej szczegółów w relacji Kazia- właściciela majątku.

a ciąg dalszy tego co potem nastąpiło, nastąpi.

Wiosennie w Zachełmiu

2011-03-26T15:55:00.019+01:00

Teraz już wiem. Nie wychodzi się z domu bez aparatu. Zwłaszcza wtedy, gdy pomyślimy przez chwilę:- A może wziąć aparat? E tam.
Natura żyje intensywnie, nie przejmując się zbytnio egocentryzmem człowieka.

Tu w Karkonoszach wszystko się w każdym momencie zmienia, chociaż troszeczkę. Inny kąt, metr obok, 5 min. później, bliżej, wesoło lub smutno mi. I da się wtedy z zaskoczeniem zobaczyć coś innego i nowego, w miejscu gdzie byliśmy już tysiąc razy. Bowiem istnieją kategorie podstawowe: pory roku i dnia.

Szczęśliwie przeżyliśmy zimę. W tym roku była równie wyraźna jak poprzednie, trudno zauważyć różnicę, chociaż wydaje się być pozornie, radykalnie różna od ubiegłych: dłuższa, śnieżniejsza, mroźniejsza, piękniejsza i kosztowniejsza.

Padły rekordy: stłuczek i liczby uszkodzeń Skody, obłożenia minimalnego w styczniu, maksymalnego w lutym, wysokości pryzm odśnieżonego śniegu, nieprzejezdności drogi do Przesieki, długości trwania grypy w rodzinie, czasu przeznaczonego na posprzątanie kuchni po jednej tylko rodzinie, ilości 6- latków naraz przez więcej niż 2 dni, czasu przeznaczonego na muzykę, rachunku za gaz w lutym, braku kubików drewna na przyszły rok, początku przebijania się przebiśniegów.

Zimę przekładam do wspomnień i głowy nie daję, że już żaden śnieg w tym półroczu u nas się nie pojawi. Właśnie teraz sobie pada, mieszając się starannie z kroplami deszczu.. Obejście przedstawia się, jak zawsze o tej porze, niezbyt atrakcyjnie, dlatego wolę popatrzeć na góry, które prezentują się czasem bardzo wyraźnie. Ogród zaprasza do współpracy i nie chodzi mu bynajmniej o skoszenie czy odśnieżenie.

Sarenki chętnie podchodzą, wiedząc, że zawsze coś zielonego się znajdzie. Przeskakują płoty, zapominają jak weszły i trzeba lecieć z podpowiedzią. Dharmę chyba lekceważą, chociaż bardzo chciałaby się z nimi pobawić w "pieska i kotka".

Pora do spacerów jest idealna. Mało błota, już wcześniej rozmarzło. A i śnieg momentami po pas, zaczyna się dopiero od 1000 m. Widoczność jest wyjątkowa ze względu na brak liści na gałęziach, których co roku jest coraz więcej, mimo że drzew coraz mniej. Teraz właśnie odsłoniły się fantastyczne zachełmiańskie panoramy, które zaskakują każdego przybysza, pokazując na chwilę pod tym względem wyższość przedgórza nad górnym reglem.

Najlepsza do spacerów jest góra Kopa, 665 m npm, Fuckner- Berg, może dlatego tam najczęściej chodzimy. Uwieńczona jest, jak każda nasza górka skałką, przynajmniej jedną, oferującą wymyślne przejścia, szczelinki, przewieszki, zachęcające by lekkim klepnięciem stoczyć ją całkiem w dół. Tego na wszelki wypadek nie czynię, mimo że najbliższy potencjalny chybotek znajduje się na naszej Przesieckiej Górze (612 m npm).

Przemierzając Kopę dookoła, wzdłuż warstwicy 50 m poniżej szczytu, mamy do czynienia ze wspaniałymi widokami: na Śnieżkę, Szyszak, Górę Żar, Zachełmie i Kotlinę Jeleniogórską.

Kopa oprócz swojej widokowości tętni też życiem.
Nie raz spłoszyło się ze skalnych zagłębień jakieś czworonożne istnienie, a ostatnio udało się napotkać sympatyczne stadko muflonów, sprowadzonych z Korsyki na początku XX w., przez shafgotschowskiego, włoskiego ogrodnika. W Sudetach występuje ich ok. 700 szt., np. w Górach Sowich, Bardzkich, Kaczawskich. Nasz kierdel liczy ok. 30 szt.. Niestety w ostatnim czasie cierpią z powodu defektu genetycznego w postaci wrastania rogów- ślimów w sierść. Istnieje potrzeba sprowadzenia zdrowych osobników, aby odbudować kondycję stada. Jeden tryk kosztuje ok. 5 tys. zł. Ale najpierw przydałby się jakiś włoski ogrodnik.

Gdyby nie Dharma, skowycząca, wyrywająca się do tak odmiennych stworzeń, udałoby się zrobić zdjęcie nie gorsze niż Monice z hotelu Chojnik. Kozice nawet przystanęły na chwilę, pozując jakby do zdjęcia, aby zaraz skocznie pomknąć za głazy w poszukiwaniu smakowitych zieloności. Samice i młode bronią się przed wrogiem do wielkości lisa tupaniem nóg. Byliśmy jednak trochę więksi.

fot. Monika z Chojnika

XVII- wieczna remizka strażacka stanowi łakomy kąsek dla społeczności zachełmiańskiej, ale niestety gminne przepisy skutecznie bronią jej przed naszymi zakusami. Mamy w końcu możliwość poproszenia o miejsce do spotkań wiejskich w dwóch prywatnych hotelach w Zachełmiu, jedynych w całej gminie Podgórzyn. Też o czymś to świadczy ;)

W Wiśniowym Sadzie królują przebiśniegi, śnieżyczki, może i w większej ilości niż zazwyczaj. W tajemnicy zdradzę, że mają mało wspólnego z początkiem wiosny. Pojawiają się w styczniu i bez względu na śniegi, widać je aż do kwietnia. Nawet potem muszę omijać je pieczołowicie kosiarką, żeby miały więcej czasu na nabranie sił przed następną zimą, której spodziewam się już zaraz, za 6 miesięcy.

Ale się powoli jednak kończy, zaraz będzie następna. Wiosny można nie zauważyć, jeśli nie popatrzy się w porę przez okno. Nie chciałbym uciekać od tego, wręcz przeciwnie, zajrzeć głębiej w siebie, tam gdzie czas i pozostałe wymiary skupiają się w jednym punkcie i gdzie można być równocześnie młodym i starym, zimą i latem. U mnie akurat ten punkt wypada tam, gdzie odwzorowują się też góry i muzyka. Dlatego chciałoby się być teraz tak wesołym jak młody szczypiorek na wiosnę.

Zima zresztą niechętnie ustępuje. Wbrew prognozom parę dni temu było białawo wokół domu, co niezbyt dobrze wpływa na samopoczucie, chociaż pojawiają się na chwilę stali goście wiśniowego domu, z powodu tęsknoty za ciszą martwego sezonu i za pieleszami gościnnych, XVII- wiecznych naszych murów.

Tu się pisze, a w ogrodzie krokusiki wyłażą. To nic, że zostały podobnie jak muflony, rododendrony i azalie, kiedyś sprowadzone. Odpowiada im nasz klimat, widać nie tylko my ludzie lubimy góry.

Potwierdzają to zachełmiańskie bażanty, daniele, świnki wietnamskie- na Rudziankach mylone z dzikiem, wielbłądy w Cyrklandzie czy strusie w Przystani pod Chojnikiem.

fot. Majka

Po przerwie zimowej

2011-02-28T02:36:00.007+01:00

Pogłoski o moim zgonie okazują się nieco przesadzone. To była tylko zwykła grypa. Można by długo ciągnąć litanię też i innych powodów, których liczba według mnie jest bliska nieskończoności.

Ale cały czas byliśmy na miejscu, w Karkonoszach, w Zachełmiu, w Wiśniowym Sadzie. Ponieważ wiosna blisko, nie ma odśnieżania i koszenia, czas wydobyć się z blogowego niebytu, niejako trochę pominąwszy dalszą przeszłość, również bogatą w wydarzenia, historyjki, a nawet zdjęcia, tak jak teraźniejszość.

Ten rok przyniósł nam na razie piękny kawałek zimy i teraz przedwiośnia, mimo że mróz szczypie w uszy i po kieszeni. Czyż i tak wszystko zależy od mojego nastroju? W styczniu nie było ani jednego gościa, a w lutym dużo, a czasu więcej znajduję dopiero teraz.

Biegówki zaliczyłem raz tylko przed świętami, wycieczek z Dharmą sporo, bo i widać po niej jak znacznie wyszczuplała. A może to goście ją tak przekarmiali?

Otoczenie domu zmieniało się co chwilę. Od błogiego +9 st. C do sążnistych mrozów -18 st. C. Od świeżych przebiśniegów na zieleniejącej się murawie, po góry śniegu powstałe po odśnieżeniu dopiero co odśnieżonego podwórza i drogi dojazdowej.

Lasy są przez cały rok ostoją ciszy, spokoju, majestatu przyrody, zwłaszcza zimą, gdy żaden liść nie wciska się do oczu ze swoją oklepaną zielonością.

Co innego igiełki, dyskretnie zielone, nie przesłaniające światła i perspektywy. Są wdzięczne zarówno bez śniegu, jak i przykryte neutralnie białym puchem.

Zawsze można w nich natrafić na coś ciekawego: gra świateł, zamarznięty całkiem potok, zastygła w oczekiwaniu na odwilż strużka, szczyt wzgórza udekorowany konarami.

Zdarzył się też wyjazd i przechadzka po Karpaczu. W okresie ferii, obfitych w pokrywę śnieżną ujrzałem tu wszystkich gości, którzy nie przyjechali do nas przez 50 lat.

Można zobaczyć też obrazki jakich w Zachełmiu nie znajdzie się przez następne 100 lat. Malowniczo położona jest Sandra, fakt że tylko z jednego miejsca, bezpiecznie od niej oddalonego.

Krok w bok, w park czy w las i już mamy gwar, zgiełk i korki za sobą. Dopiero tu, patrząc na wszystko z góry czujemy marność cywilizacji, a wielkość przyrody, skreślając na ten czas jarmarczne atrakcje sławnego z uroku kiedyś miasteczka. Karpackie "kółko i krzyżyk".

Dla odreagowania dobrze jest się przejść 500 m po Zachełmiu na taką łączkę, z której od wieków widoki są zmienione tylko przez roślinność, a po każdej stronie świata, z jednego tylko miejsca, widać i Śnieżkę, i św. Annę, i Chojnik, i Kotlinę.

Albo też wkoło domu sprawdzić realność Śnieżnych Kotłów, nie zważając na fototapetę z widokiem z góry na Cieplice lub pozdrowić teściową Ewy P. w Przesiece przyspieszającej mocno z zabudowę.

No cóż, większa jest od Zachełmia, a i tak nie podzieli losów Karpacza. Każdy centymetr ziemi wydaje się być cenny, na co wskazują precyzyjnie wytyczone solidne ogrodzenia. W Hain muszą być ogródki ;) Tu minimalna powierzchnia wydzielonej działki wynosi 1200 m2, gdy w Zachełmiu 1900 m2.

Pokrywa śnieżna jest teraz w sam raz, nie dla narciarzy, ale dla miłośników naturalnych krajobrazów. Oszczędniej jest z kolorami, z wyjątkiem przeraźliwie błękitnego nieba. Przynajmniej ma się wpływ na saturację.

Wiedzą doskonale o tym nasze sarenki, wdzierające się czasem do ogrodu by obskubać coś zielonego o tej porze np. smakowity bluszcz, pożyczony zresztą z zamku Książ, rododendrony omijają na szczęście z daleka.

Wyjście Sylwestrowe na Małego Szyszaka okazało się tym razem niemożliwe z powodu zbyt wielkiej różnicy między temperaturą naszych ciał a otoczeniem, sięgającej ponad 45 st. C.

Za to wyszła świetna droga wzdłuż Czerwienia, aż do Dwóch Mostów, jeszcze pół godziny, a pojawiłoby się Odrodzenie. Całość "wyprawy" zajęła 2 godz. z haczykiem.

Potoki w mroźne lutowe południe są niepowtarzalne. Woda nie ma czasu zamarznąć, bowiem spieszy się bardzo, gnana prawem hydrauliki, na spotkanie z Podgórną.

Krople, które są wolniejsze i mają słabszą orientację w terenie, natrafiają na przeszkody, tam zamieniają się, pozornie na chwilę, w wyrafinowane kryształy. Wierzą, że upodobniając się do podłoża, według odwiecznego zapisu wrodzonej przeźroczystości, zostaną na ten czas niewidoczne. Jakże się mylą.

Od ujęcia wody pitnej już się szło jak po bieżni, po twardym, starszym śniegu i gąbczastej warstewce na wierzchu, niczym po tartanie.

W górnym biegu Czerwienia zaczyna się strefa alpejska i pokazują się widoki z górnego regla, na Suchą Górę (1113 m n.p.m.), na skalną formację Wiaterna.

Na powrót zostało mało czasu, więc nie bacząc na pot spływający jak krew Czerwieniem po najeździe Lisowczyków, puściliśmy się prawie biegiem przez Dolinę Kozacką, by po pół godzinie znaleźć się w domu, przystając tylko dla odplątania smyczy z konarów, zarazem dla zabawy w ganianego dookoła nich, aby w końcu ją odplątać prawie skutecznie.

Muzyka z Góry Przesieckiej też wartko płynie.
Z grupką przyjaciół z Zachełmia i z Przesieki realizujemy fantastyczny projekt, polegający na rekultywacji i adaptacji przedwojennej muzyki karkonoskiej oraz na wykonywaniu własnych kompozycji i tekstów, bardzo związanych z naszymi ukochanymi Karkonoszami. Projekt się rozrósł aż do sesji nagraniowej, profesjonalnie przeprowadzonej przez Michała z Microexpressions, w Agro- Tour- Farm.

U nas się nie dało, pełno gości. Tak więc dźwięki sudeckiej i górskiej piosenki rozbrzmiewają na razie tylko w zachełmiańskich agroturystykach: Agro- Tour- Farm, Wiśniowy Sad i Szczęsnowo.

Otrzymaliśmy mnóstwo dobrej energii w postaci gościnności od Kazia, zaangażowania od Michała, wypożyczenia sprzętu studyjnego od Stefana, pięknych tekstów od Ali G. (karkonoskiej poetki), świetnych projektów logo i okładki od Marcina, gotowości wydruku od Stasia W., pomocy od Michała Pe, rosołu i cateringu od Ilony, opieki nad dziećmi od Reginy K., oraz poparcia od wszystkich rodzin. Jest tego tak dużo, że postanowiliśmy odczekać jeszcze 2 miesiące i dograć kolejne 5 utworów na LP, wydrukować porządnego digipaka, który będzie naszym produktem regionalnym, a przynajmniej zachełmiańskim, aby nie zmarnować żadnego kwantu.

Świetnie wypadł koncert Microexpressions w Orient- Expressie, poprzedzający wyżej wspomnianą sesję, którego wybrali się też posłuchać prawie wszyscy przyszli ludowi artyści. A to dlatego, aby umocnić poważanie i zaufanie do producenta i realizatora nagrań w Babie Jadze (apartament Kazia).

Oprócz wystarczającego nagłośnienia, pojawiła się dobra publiczność, złożona ze znajomych oraz z uczestników Zoom Festival. Stworzył się znakomity klimat, by muzycy zabłysnęli nie tylko genialnymi frazami, dźwiękami, ścieżkami, harmonią, rytmami i nastrojami, ale też otwartym, ciepłym kontaktem ze słuchaczami, którzy wszyscy zachwycili się pięknem tej alternatywnej jednak muzyki, od początku do końca koncertu.

W Wiśniowym Sadzie ferie się kończą. Odgłosy rozbawionych dzieci zastąpią nieśmiałe wpierw świergotania wiosennych ptaków. Znika biel, odkrywając krecią robotę nornic. Przebiśniegi mogą wreszcie zacząć końcową fazę kwitnienia, wychodząc zewsząd na łeb na szyję, żeby zdążyć przed inwazją bardziej kolorowych krokusów. Ciepłe powiewy i noce przestaną być klimatyczną anomalią i dopiero teraz śniegu wypatrywać się będzie np. na Polanie Jakuszyckiej i na Petrovce.

Trochę o pałacach, trochę o jesieni

2010-12-10T03:22:00.006+01:00

Mija rok 2010. I jest to rok bardzo dla nas intensywny, niespokojny, pełny dziwnych wydarzeń, trudności, ale też obfity w piękne chwile. Prawdopodobnie było też tak w innych latach, których aż tak wyraźnie nie pamiętam. Być może jest on dla mnie jakoś bardziej ważny wg astrologii chińskiej czy innej, zawsze się jakaś znajdzie.

Czy następny rok pozwoli trochę odetchnąć, czy raczej nastąpi efekt Hitchcocka. Stawiam na to drugie. Ostatni kwartał jest bardziej zakręcony, nie tylko przez pogodę, której powszechnie znana zmienność warunkuje samopoczucie, zapał do realizacji planów, stabilność finansową, a właściwie jej brak, co pewnie nie jest niczym niezwykłym dla większości ludzi na Ziemi, powoduje tragedie, klęski, sukcesy.

Wydaje się, że życie powinno polegać tylko na dostosowywaniu się do pogody, klimatu i do przyrody. I tak w górach prawie już bywa, gdy umiemy nie przejmować się urzędami, nieprzychylnymi, niezauważającymi nas ludźmi, polityką.

Rok na dobre się jeszcze nie skończył i zima wywija rozliczne numery, które mi wcale się nie podobają, więc okryję to zmową milczenia. Dużo się udało zrobić, zobaczyć, być, nacieszyć, tyle samo się nie udało.

Udało się odkryć uroczy cmentarzyk przy kościele ewangelickim z 1755 roku w Miłkowie z nagrobkami Hansa Seydla, znanego rytownika i berlińskiego grafika oraz Oswalda Krebsa, rotmajstra- szefa roty gromadzkiej w Miłkowie.

Kościół św. Jadwigi został na przyszły rok.

W ostatnich miesiącach zabłysnęły mi znowu pałace: Staniszów, Łomnica, kompleks w Bukowcu, Na Wodzie, Dębowy, z arcyciekawym wątkiem "Anioła z Ciszycy", czyli historia romansu 12- letniej Elizy Radziwiłłówny z księciem Wilhelmem, przyszłym cesarzem Niemiec.

Świątynia Ateny w Bukowcu

Przypuszczam, że miało to ogromny wpływ na rozwój karkonoskiego regionu i na nas, że mamy dziś drogi, szlaki, pomniki, pałace, kościoły.

Od tamtego okresu Karkonosze stały się znane w Europie, a grunty i budynki zrobiły się pożądane i modne, także wśród niemieckiej arystokracji. Kolejno Hohenzollernowie kupowali i budowali pałace w Karpnikach, Mysłakowicach, Łomnicy oraz w Wojanowie.

Staniszów

Łomnica

Bywał goszczony w Karkonoszach Goethe i Chopin. W końcu zaowocowało to budową linii kolejowej Berlin- Jelenia Góra w XIX wieku, którą podążali w góry, na Śnieżkę, na zamek Chojnik, do cieplickich źródeł, liczni turyści i kuracjusze, głównie z Niemiec.

Wreszcie zlokalizowałem ruiny pewnej haniebnej budowli, w bardzo dostępnym miejscu, prawie w centrum gminy, pamiętające niejedną mrożącą krew w żyłach opowieść.

Atrakcyjność teraz naszego regionu powoduje, że każde przedsięwzięcie, np. budowla, zyskuje niesamowite tło w postaci górskich i przedgórskich krajobrazów.

Skorzystał z tego np. książę von Reuss, zakładając ogród krajobrazowy przy pałacu Staniszów, także Gołębiewski oraz projektant zbiornika Sosnówka w latach 60- tych. W świetle obowiązującego prawa przepisy art. 53 ust. 3 ustawy Prawo wodne, nie jest możliwe wykorzystywanie wód zbiornika Sosnówka do celów rekreacyjnych, gdyż teren ochrony bezpośredniej jest ogrodzony i nie mogą tam przebywać osoby nieupoważnione, czyli osoby z poza obsługi. A gdyby tak usunąć ogrodzenie?

Będąc w górach chcemy się fotografować na ich tle, chcemy mieć domy z widokiem przez okna. W agroturystycznych pokojach ten element też jest bardzo poszukiwany, ale im bliżej gór, tym perspektywa staje się bliższa i węższa. Najefektowniejsze widoki znajdziemy w Mysłakowicach, Starej Kamienicy, Jeżowie, Kromnowie, Kopańcu itp., czyli nawet nie w naszym karkonoskim obszarze. A wiadomo że z Przesieki najlepiej widać Góry Kaczawskie, Dolinę Czerwienia, z Zachełmia Kotlinę Jeleniogórską, z Borowic Dolinę Pięciu Potoków, z Michałowic poza Kotłami Śnieżnymi niewiele więcej, a z Jagniątkowa nic nie widać.

Złoty Widok przed Wiśniowym Sadem

Nie o to w tych miejscowościach chodzi. I tak mamy więcej kontaktu z górami niż w samym Karpaczu i Szklarskiej.

Karpacz

Zachełmie

Przedwojenne panoramy skryły się wstydliwie, a może i specjalnie za zasłoną zieleni, drzew, krzewów, jak w teatrze: 3 scena w drugim akcie. Teraz jest tak. Potem będzie inaczej, też pięknie. A zawsze można skoczyć na petrowkę i już po godzinie znaleźć się w trochę innej sztuce, chociaż na ten sam temat.

Petrowka

Mały Szyszak i Odrodzenie

Albo stoczyć się w pięć minut w dolinę i zaznać mazursko- podgórzyńskiej romantyczności, w ciszy o brzasku na jednej z wielu grobli między Stawami Podgórzyńskimi.

Żyjąc w Karkonoszach, korzystamy z olbrzymiej różnorodności doznań pozytywnych bardziej lub mniej, czy chcemy czy też nie. Jest to źródłem potężnej inspiracji, chęci i radości życia. Jesienne kolory, malowniczość ciekawych miejsc, prześcigają się z przejawami natchnienia artystów dawnych i współczesnych, nie tylko wystawianych w Pałacu Staniszów.

Bogactwo gór nie jest niewyczerpane, jakby się mogło wydawać. Lasy, czysta woda, obok krajobrazów to ważne jego elementy, które mogą stracić ci, którzy jeszcze tu nie byli lub byli tylko jeden raz i w dodatku nie musi to zależeć od nas.

W ten sposób jesień 2010 przechodzi do historii, tylko szkoda że aż tak mocno będziemy ją pamiętać.

Wyżej niż Grossglockner

2010-11-15T22:11:00.006+01:00

DLA PAMIĘCI FREDA, JANA, JĘDRKA

Ma wstać słoneczny dzień.
Mrugnął powiekami i spojrzał w okno, potem na zegar. 3.00. Natychmiastowe powstanie z posłania nie robiło mu od lat problemu. Zawsze trzeba było wstawać wcześniej niż się chciało. Pospało by się jeszcze trochę. Wczoraj wrócił do domu późno, bo jeszcze musiał wypisać 4 polisy. Jak zacznie w poniedziałek, będą gotowe. Ale dziś wreszcie ten oczekiwany od pół roku dzień. Będzie to już prawdziwy alpinizm, nie jakaś normalna wycieczka, starał się jednak wybierać trasy, choć trochę wymagające.

fot. Jurek

Tym razem zdał się całkowicie na chłopców. Oni marzyli o tej górze. Nocami przemierzali ją krok po kroku, studiując warstwice, spadki, ohakowanie, prognozy pogody. Jeszcze wczoraj odbyła się selekcja ekwipunku. Starał się spakować jak najmniej rzeczy, ale i tak połowa wylądowała poza plecakiem. Cóż, potrzebny jest głównie czekan, raki, ekspresy, lina. Ma być szybko, lajtowo, radośnie, tam i z powrotem. Nowa kurtka pobłyskiwała górską czerwienią na fotelu, obiecując, że zastąpi wszelkie potrzebne odzienie i sprosta każdym warunkom.

-Szkoda, że nie było zielonej- pomyślał.
-Hej, hej. Grossglockner wzywa!

Jego głos zabrzmiał spokojnie, chociaż donośnie i spowodował poruszenie w pokoju obok i na dole domu. Rozległ się skrzyp sprężyn w łóżkach, rozpoczęła się krzątanina, też wcześniej zaplanowana. Każdy wiedział co bierze, co kroi na śniadanie, gdzie i jak szybko idzie, tak że po pół godzinie byli już na serpentynie, 760 km od Kals, od miejsca startu.

- Jak dobrze, że młodzi opanowali już jazdę samochodem, więc można sobie na tylnym siedzeniu spokojnie pokontemplować, pomyśleć o sobie, korzystając z okazji, że nie w pracy, że nie w domu.

Wszystko sprzyja. Pogody jest dość. Jej zmiana dopiero w niedzielę. I dobrze, że idziemy na luzie. Ostatnio jestem trochę jakby przemęczony, tyle wyjazdów, trudno nadążyć. Może już wystarczyłoby? W końcu 10 polis dziennie, to nawet trudno przejechać. A ludzie się garną, potrzebują pomocy, kontaktu, chociaż rozmowy. 10 herbat codziennie pokrywa w zupełności zapotrzebowanie człowieka na płyny.
W Kals zgodnie z planem w południe.

-Może trzeba było do Lucknerhütte?

Ale nie, co tam, w końcu chodzi o widoki i o odrobinę aklimatyzacji, chociaż dla Jędrka.

fot. Michał

Twardy gość, da radę. Zostawili auto na placyku i już, zaczęło się. Plecaki przyjemnie naciskają na lędźwia, cel widoczny, dróżka wyraźna i wygodna.

-Hejka. W drogę panowie. Glock przed nami.

Cóż jest piękniejsze, czy osiągnięcie celu, czy jego osiąganie? W tym momencie na pewno to drugie. Wszyscy idą z odpowiednią siłą i radością, nie myśląc na razie o trudnościach drogi wspinaczkowej.
Do Stüdlhütte. Trudno wymówić, ale wszyscy już to potrafią. Wielokrotnie nazwę tą się wymawiało planując wyprawę. Powoli zapada zmierzch. Szczyty zabarwiają się na czerwono. Droga jest łatwa, prosta i bardzo widokowa.
Jędrek da radę, twardy gość.
Wreszcie ukazuje się charakterystyczny kształt budynku. Może trochę dziwnie ośnieżony. Plan jednak wykonany, wchodzimy do środka, ważna noc przed nami.

-Nie ma gadania. Spać, spać panowie. Jutro najważniejszy, kolejny dzień w waszym życiu. Pobudka o 5.30 i karka w pysk ruszamy na szczyt.

Start o 6.20. Miało być o 6.00, ale wszystko jest cacy. Pogoda jak dzwon. Krajobraz alpejski, listopadowy. Śniegu na drodze jest coraz więcej. Dalej dróżką się posuwają. Przespało się wyjątkowo aż 8 godzin. To trzeba jechać w Alpy, aby tyle pospać? Czas strzałkowy mówi o 4,5 godz. No tak, tu w Alpach wszelkie info jest dla ratowników. Przecież to jest najważniejsze, by mogli się tu sprawnie poruszać o każdej porze.
Dla nas niech będzie 2 razy tyle. Ważne jest te końcowe 20 wyciągów. to dopiero droga. Nigdzie w Tatrach tak długiej trasy się nie znajdzie, a jeszcze w dodatku zimowej. W porywach IV stopień trudności i to tylko w paru przechwytach dopiero na Stüdlgrat.
Przyjemnie było patrzeć jak odległość znika pod krokami chłopaków. Zdaje się, że ją połykają z każdą sekundą, z dużym zapasem.
Pomyślał przez chwilę, że jest już starszy i może nie da już tak rady jak młodzi, z tak dużym wdziękiem i z brakiem szacunku do mięśni i ich wytrzymałości, w tym wieku zdaje się jakby niczym nieograniczonej. Rozumiał to bardzo dobrze. Przez całe swoje życie tak szedł.
Począwszy od wycieczki rowerowej do Berlina, aż do pracy w elektrowni, wyczerpującej fizycznie do cna, także do obecnych obowiązków wyczerpujących jeszcze bardziej, bo jakoś tak psychicznie inaczej, bo może też bardziej samotnie.
Ścieżka po której swobodnie kroczyli zaczęła raptem zanikać i przechodzić w skalne zacięcia i płyty bardzo nachylone, nie sprawiające żadnych trudności.

-To miałyby być te czwórki- pomyślał z pewną dozą pobłażliwości.

W każdym razie cel, czyli wierzchołek, zdał się być już blisko i wyraźnie było można odczuć chłodny powiew jego bliskości. Czwórka, nie czwórka, asekurować się trzeba. Jemu wystarczały 2 ekspresy i czekan, aby było zgodnie z zasadami wspinaczki, przyswojonymi nie tylko z lektury setek książek o wspinaczce, wypadkach, życiorysach. Każdy początkujący wspinacz od tego zaczyna, szuka sobie idola, najczęściej medialnego, znanego z prasy, książek i z filmów, jak Reinhold Messner, Kukuczka, a zwłaszcza Hermann Buhl.
Pierwsze wyciągi idą razem, wesoło i żwawo. Nie czują mrozu, który chociaż niewielki, na tej wysokości o tej porze roku występuje prawie zawsze. Dzięki temu skała jest sucha, idealnie nadająca się do wspinaczkowego baletu. Zaczyna trochę wiać i smagać tumanami zlodowaciałego śniegu po plecach. Idą w 2 zespołach rytmicznie, bez postojów. Pierwsza dwójka jednak musi chwilami czekać. Wiadomo, w trójkę idzie się jednak wolniej, przynajmniej o 1/3 czasu.
Zajęty był obserwowaniem Jędrka. Dobrze, że Jan też jest teoretykiem. Zrobimy z niego niezgorszego wspinacza. Tylko dlaczego ten wiatr? Trzeba się bardziej trzymać skały i jest o wiele zimniej. Ostrożnie wdychał za każdym razem haust mroźnego powietrza. Byle gardła nie załatwić na amen, bo już i tak trudno jest wywrzeszczeć kolejne podpowiedzi techniczne. Powoli dochodzi świadomość, że z tą pogodą coś jest nie tak. Idziemy już 10 godzin, fakt, że na luzie i godzina zeszła na biwak. Tak miało być. Ciężko będzie wracać w tym wietrze. Może by jednak do Erzherzog, ale jak się pospieszymy to do dziesiątej już powinno być po zjazdach. Cirrusy widoczne daleko na południu, związane z jutrzejszą zmianą pogody, zdają się pędzić z zatrważającą prędkością.
O! Są młodzi.

- Tatka. Pogoda zaraz dupnie. My idziemy szybko na Dużego Glocka i zaraz wracamy. Jeśli się nie pospieszycie, to zawrócicie z nami potem do Stüdlhütte.
- To już niedaleko, pójdziemy z lotną. Zaczekajcie tam na nas. W razie jak będzie jeszcze gorzej, to polecimy na Adlersruhe.- przekrzykiwał hałasujący wiatr, wdzierający się przemocą pod czapkę.

Nie lubił zmieniać planów. Trzeba umieć tak żyć, aby poradzić sobie w każdej sytuacji, nie zbaczając z drogi do celu. W poniedziałek musi być w biurze, choćby nie wiem co. Mimo że już odpadło zakładanie stanowisk, wydało się, że dalej idą w niezmienionym wolnym jak dotychczas tempie. Przez ten wzmagający się wiatr działa się coraz trudniej i wolniej. Wraz z pojawiającą się szarością, wysokością, dochodzi do głosu zmęczenie, zadyszenie, niewygoda w obrębie klatki piersiowej i zimno mimo wytężonego marszu. No tak, skutki choroby wysokościowej.
Jest i Duży. Teraz musimy ostrożnie, blisko siebie. Nic nie widać w tej chmurze i poza łoskotem wichru, też nic nie słychać. Mgła wypełniała przepaście po obydwu stronach. Na szczyt prawie wbiegli. Gdyby nie gwałtownie narastające zmęczenie nóg, poczułby przypływ dumy, z chłopaków, że znowu zdobyli wspólnie następny szczyt.

Na górze nie ma co marudzić, od razu puścili się na Obere Glocknerscharte. Jak trudno jest operować sprzętem w tych warunkach. Wszystko pada na raz, śnieg teraz jest bardzo gęsty, między płatkami zacina prawie poziomo lodowy deszcz, na szczycie wiatr zwala z nóg, a trzeba dobrze wchodzić w zjazdy, prawie bez zastanowienia, sprawdzając tylko Jędrka. Absolutnie na południową grań nie ma szans. Oblodzoną linę wywiewa, nawet nie widać gdzie się zjeżdża. Teraz jeszcze wejść na Małego. Żadne podejście do tej pory nie wymagało od niego tak głębokiego sięgnięcia po siłę woli i determinację. Każdy krok stawał się epopeją, długo przygotowywał stopień by się na nim wesprzeć i przejść do następnego. Chłopcy idą z przodu, widział tylko czasem żółty kask Jędrka, nie mogąc się w żadnym razie do niego cokolwiek przybliżyć. Już zaczęło się zejście, jest pierwszy palik. Przystanęli.

- Janie, dzwoń do nich. Idziemy na Adlersruhe.
- Dzwoniłem. Nic nie słychać. Oni tam poszli. Widziałem ich z oddali, jak poszedłem bardziej do przodu. Jak się czujesz?

fot. Michał

Tym razem słowa "OK, OK" nie przeszły mu przez gardło. Czuł, że się coś z nim dzieje. Nogi jak z waty. Nie czuł niemal przenikającego przed chwilą na wylot mrozu i nawet huk wiatru przestał docierać do uszu. Słyszał tylko głośne bicie serca.

- Możesz dalej iść? Będziemy cię podtrzymywać.
Spróbował z 50 m, ale nie dało się zapanować nad rakami. Nie wiedział gdzie lód, gdzie skała.
- Janie, nie ma sensu. Idźcie za nimi do Erzherzog. Ja powoli też będę iść. Potem wrócicie.
- Nie, nie. Przecież tu zamarzniesz. A na Pogotowie nie mogę się dodzwonić. Może odpoczniemy jeszcze chwilę.

Wiedział, że już nie zdąży do biura w poniedziałek i że teraz najważniejszą rzeczą jest nakłonić młodych do zejścia bez niego. To tylko 320 m niżej, pewnie w 2 godziny z hakiem zajdą. Potem zobaczymy.
Na razie przypiął się do stalowego palika i przywiązał linę, aby jej nie zwiało. Nie wiedział czy chłopcy dali się namówić, bo przez parę sekund poddał się przypływowi senności. Ujrzał obok również przypiętą postać z głową jastrzębia. Już kiedyś ją widział, może w wyobraźni, w medytacji. Horus w pewnym momencie płynnie z graficznym efektem przeobraził się w Joganandę.

fot. Michał

- Panowie, dajcie spokój. Jeszcze jest mi bardzo ciepło.

Na chwilę wielki kłąb mgły odsłonił przestrzeń u stóp i poczuł się szczęśliwy. W jednej chwili mógł rozłożyć szeroko skrzydła i poszybować nad Alpy, nad chmury, w kierunku światła widocznego na zachodzie.
- Janie. Idźcie, idźcie.

fot. Michał

Niedziela 31 październik

2010-11-04T14:04:00.004+01:00

Pisane w niedzielę ok. godz. 14.

Przeleciał październik. Jak było pięknie wiem tylko ja i ci, którzy wbrew zapowiedziom wczesnej zimy przybyli w Karkonosze, chociaż na 2 dni. I nie był to miesiąc oszczędzania. Jesień szafowała kolorami, słońcem. Przydarzyło sie parę płatków śniegu, parę stopni mrozu.
Każdy dzień obfituje w wydarzenia: kolejne drzewa i krzewy zmieniają nagle kolory, ilość liści, odsłaniając to co latem było za nimi niewidoczne. Tak można godzinami obserwowac jak w technikolorze, fruwające, barwne plamki po niebieskim niebie.

Akurat nadchodzi informacja o kłopotach zachełmiańskiej wyprawy na Grossglockner. Załamanie pogody, złamana noga, przymusowy biwak jednych pod szczytem, drugich w schronie. Akcja ratownicza już się rozpoczęła, ale dalej nic nie wiadomo o jej przebiegu. Góry pokazują swoją siłę i niedostępność. Wspomaga je silny wiatr do 60 km/godz., temperatura -9 st., opad śniegu i teraz deszczu, mgła. Pogoda się tak załamuje, że wszystkie jej najostrzejsze parametry występują jednocześnie. Nasi przyjaciele są dość doświadczonymi i wytrzymałymi alpinistami, co daje nadzieję, że wyprawa skończy się szczęśliwie, mimo złamanej nogi uczestnika najmniej doświadczonego...

Trzej nie żyją. Pamięć o nich żyje w nas zawsze.

JAN

1. Szczęście jest
   W leśnym potoku.
   Z góry spływa w las
   Aby zdążyć na czas
   Do ludzi, którym góry bliskie są.

2. Światło jest
   W górskim widoku.
    Promień pędzi w dół
    Aż oświetli Ziemi pół
   Dla ludzi, którzy wstają chwalić go.

3. Spokój jest
    W skalnym granicie.
    Kamień toczy się tak
    By ułożyć się w znak
   Wśród ludzi, których siła wzmocni się.

4. Pomyślność jest
    W srebrnych okruchach.
    Z karkonoskich grot
    Słychać kilof i młot
   U ludzi, którzy przyszli znaleźć sens.

5. Wytrwałość jest
    W wichru powiewach.
    Świerków smukłe pnie
    Czasem łamie i gnie
   Jak ludziom, gdy szukają Ducha Gór.

Przesieka

2010-09-22T11:28:00.007+02:00

Co było pierwsze, jajko czy kura? Od 500 lat ten dylemat mamy z głowy za sprawą Kolumba. Dodam tylko tyle, że Hintersaalberg (tylne Zachełmie) zostało dołączone do Hain (Przesieki) dopiero w 1902 roku.

Stan rozbieżności co do powstania Zachełmia nie zmienia się do dziś. To czy było założone przez Matheusa Lange z Przesieki, przywódcy grupy uciekinierów religijnych, czy przez czterech drwali, może przez kurzaków a nawet Walonów, nie wyklucza, że pierwsze chaty mogły powstać dużo wcześniej niż w okolicach 1650 roku.

Ale i tak idziemy szlakiem drwali, węglarzy, którzy zbudowali pierwsze chaty w Przesiece na początku XVII w. Wzmianki o tej osadzie pochodzą już z 1387 roku i zapewne dotyczą szałasów postawionych tam przez plemię Walonów z terenów obecnej Belgii. Ten koczowniczy naród przybył w Karkonosze w celu odkrycia złóż drogich kruszców, nie unikali również polowań i poszukiwań skarbów oraz rud metali. Bardziej niż na złoto i srebro natrafili na minerały i kamienie szlachetne np. ametysty, kwarce, granaty, turmaliny, korundy i pegmatyty (Czerwona Jaskinia w Zachełmiu).

Swoje odkrycia, miejsca oraz ścieżki do nich prowadzące trzymali w ścisłej tajemnicy, nie używając nazw, tylko określeń opisowych, zaznaczając je znakami walońskimi w postaci młota, krzyża, kilofa, gwiazdy, słońca, księżyca, otwartej dłoni, wideł, strzałek. Takie znaki wykute były m. in. koło Jaskini Czerwonej i na Kamieniu Walońskim. Również im przypisuje się zapoczątkowanie ziołolecznictwa w cechu Laborantów.

Wiśniowy Sad znajduje się u szczytu Góry Przesieckiej, która w połowie należy do Zachełmia i w połowie do Przesieki.

Na południowym jej zboczu, na początku Drogi Zachełmskiej stoi najbliższa przesiecka, poniemiecka chata. Niedawno stała na uboczu, prawie w lesie. Andrzej zaadaptował ją we własnym oryginalnym stylu, z dużym wysiłkiem, staraniem, miłośnik Karkonoszy i naszej okolicy od lat 60- tych, muzyk, który w tamtych latach bywał w ośrodku poznańskiej AM "Karłowiczówka".

Za to góry raczyły go przez kilkanaście lat przepięknym widokiem z okien i z tarasu na całą Dolinę Czerwienia wraz z granią i górującym Małym Szyszakiem. Teraz w bliskim sąsiedztwie stoi nowy domek, który zawładnął połową widoku.

W tym rejonie (Hintersaalberg) pojawia się ostatnio coraz więcej rezydencji i działek do sprzedaży. Należy się spodziewać sporej liczby osadników w rodzaju współczesnych Walonów, którzy właśnie odkryli nasz wcale nieukrywany, bezcenny skarb.

Często tacy odkrywcy narażeni są na lokalny ostracyzm, ponieważ wnoszą tu obce zwyczaje i inny sposób bycia, miejski, biznesowy, nieraz nie będący w zgodzie z naturą i klimatem, które my tubylcy przez dziesiątki lat nauczyliśmy się już szanować. Oby nie było za późno, gdy nowi przybysze też tą sztukę po latach opanują i staną się wieśniakami.

Coś sprawia, że atmosfera w Przesiece jakby staje się ładniejsza. Tak jak w każdym zjawisku i procesie wszystkich czynników jest tysiąc. Może wrześniowy spokój zapewnia więcej przestrzeni mieszkańcom i nielicznym turystom na pozytywne falowanie wśród krajobrazów.

Po drodze gospoda "Pod Lipami". Do niedawna martwe miejsce, rzadko czynna. Teraz ma nowych właścicieli i chociaż daleko jej do kultowej Lindenschänke, ale unosi się tu dobry, zapraszający duch, dbałość o klientów, także i czworonożnych, aby w pysku zanadto nie zaschło. W drodze powrotnej podobnie w Górskiej Chacie, gdzie smak i zapach pierogów wzlatuje pod Odrodzenie. Pomijam to, że się z Marcinem i jego małżonką lubimy. Na "Misia" czasu nie wystarczyło.

www.przesieka.pl

Przesieka należy do tej części karkonoskich miejscowości, które mają regionalizm, historię i ciekawe życiorysy. Nazwa nie jest wyszukana i superbrzmiąca, podobnie jak Zachełmie. Pochodzi od nazwy ogrodzonych ogródków z drzewami owocowymi przy każdym domu. Najczęściej były to jabłonie. W czasach gdy ludność zajmowała się hodowlą, nie było tylu drzew, krzaków na zboczach, tworzyły niezwykły patchworkowy deseń.

W ostatnim czasie do krajobrazu dodały się współczesne elementy architektury, wśród których najlepiej trafionym jest kaplica inspirowana kościółkiem borowickim. Jedną pasterkę ma już za sobą, z ławami wyścielonymi sianem i z ogniskiem na zewnątrz.

Tuż po wojnie wdzięczną nazwę Hain zastąpiły Matejkowice przez fakt odnalezienia w Waldschlösschen obrazów Matejki: Unia Lubelska, Rejtan i Batory pod Pskowem złożony 18 razy, był zbyt wielki aby zmieścić się w skrzyni. Po roku Komisja Nazewnicza przemianowała miejscowość po swojemu. Tak samo było z Zachełmiem, które przez chwilę nazywało się Szczęsnowo i to by było znacznie szczęśliwsze.

W tym czasie gościmy niecodziennych turystów. Wesoła kompania złożona z 9 jelonków, 3 kotków, 2 wielorybów i diplodoków rodem z Diploo Studio- Design, przyjechała z Krakowa i bardzo pragnie dokładnie zwiedzić okolicę.

Wzbudzają zaciekawienie nie tylko nasze, ale i naszych domowych zwierzątek. Niedługo dołączy reszta świata, tak są wdzięczne i niemal stworzone do upiększania różnych jego zakątków.

Na pierwszy rzut wybraliśmy się na najłatwiejszy spacer nad wodospad. Wytrwale maszerowali w plecaku swojej mamy, bacznie obserwując liczne wyczyny Dharmy, wyrywającej się do każdego psa na horyzoncie. Może nie domyślą się, że zwiedzanie Karkonoszy tylko na tym polega.

W końcu z lubością pozują do zdjęć w każdych warunkach, nie lękając się niczego, ani wysokości, ani mas wody spadającej od wieków ciągle w to samo miejsce. Dharma też załapała się na pamiątkowe zdjęcia w roli bernardyna z wycieczkowiczami ze Śląska. W programie następne atrakcje z Doliny Pałaców i Ogrodów.

Pogoda wymarzona, ciepło, słonecznie, gdzieniegdzie z kolorowymi plamami i rozmaitymi akcentami zwiastującymi rychłą i krótką jesień. Dzikie wino już sygnalizuje wolę wejścia na scenę razem z nabierającymi rumieńców jesiennymi owocami. W tym roku najwięcej obrodziły grzyby.

Relacja naszego gościa Pitolda z pobytu pokazuje okolicę w bajkowy sposób i oddaje w pełni karkonoski świat przygód fantasy, inspirujący do czegoś więcej niż tylko wspomnienia.

Wrzesień 2010 w Karkonoszach

2010-09-11T19:53:00.005+02:00

Rok jest chyba przełomowy. Przez 5 lat mieliśmy we wrześniu ok. 70%. Tym razem blisko zera. Przyczyn jest mnóstwo do wzięcia pod uwagę. Nie dziwię się, że plany pięcioletnie były określane właśnie dla takiego okresu. Widać każda gospodarka ma 5- letnie cykle. Jeśli więc ten rok przetrwamy, to będziemy funkcjonować dalej, coraz lepiej. Chyba że w 2012 będzie już wszystko jedno. Tyle o materii.

Cieszmy się tym, co nas otacza w tym momencie. Cudowne sobotnie sekundy, każda inna i każda prawie tylko dla nas, w wyjątkowym klimacie wrześniowej przedjesieni.

Bo nie czekamy na pogodę, "MUSIMY" TU BYĆ. Żyć, bez względu na finanse, urlopy, powodzie, temperaturę, w środku karkonoskiego przedgórza. Świat się odbiera nie poprzez TV, prasę, a przez roślinność, przyrodę, góry, które zawsze są piękne i bezinteresowne.

Nadchodzi czas dominacji cienia nad światłem, ale ciągle te dwa walory mają jednakowo wiele do powiedzenia, pokazania. Może być pod światło i w cieniu. Wszystko co istnieje ma zawsze takie koordynanty dla naszej percepcji wzrokowej.

Góry dają dużą możliwość przekroczenia portalu światłocienia i otwierają kolejne równoległe światy. Ciekawe jest, że przez tą bramę je widać, bez konieczności przechodzenia na drugą stronę.

Kwiaty pochodzą wprost z królestwa koloru i kształtu. I tu nie ma jednego bez drugiego. Towarzyszą nam od początku do końca, odpowiadają za piękno narodzin, życia i śmierci.

Jako ponadwymiarowe relikty przyszłości wytyczają nam pory roku, przypominają o urodzinach, rocznicach i świętach oraz określają miejsca geograficzne (KPN).
Taki np. wrzesień powstał z wrzosów.

Razem z ziołami leczą i uczą kolorów. Daje się przez nie zajrzeć jak przez wizjer w inne hiperprzestrzenie, również poprzez smak i zapach.

Danusia w swoim ogrodzie w Mysłakowicach wpyla wszystkie kwiaty jak popadnie, począwszy od nasturcji. Byłem i próbowałem.

Przechodząc przez niedomkniętą furtkę w nocy, nasze jelonki starannie obskubują najpierw pączki róż, aż budzi nas ich smakowite mlaskanie.

Z ziołami trzeba ostrożniej i nie tak beztrosko. Lepiej jest wiedzieć trochę o ich działaniu. Wkrótce się dowiemy, bo otrzymaliśmy z Mysłakowic parę gatunków, między innymi arcydzięgiel. Tylko trzeba je posadzić.

Sadzić nie trzeba grzybów i jeżyn, bo rośnie ich za płotem akurat tyle ile potrzeba.

Cała natura zbiera siły, by ustroić okolice kwiatami, światłem, tęczą, owocami, liśćmi lub dzikim winem, wyrosłym przez rok po całkowitej jego likwidacji.

Aktualny weekend uratowała niemiecka rodzinka, zajmując wszystkie pokoje, racząc się naszą piękną okolicą, ogrodem i pogodą.

Na Górce Przesieckiej pojawiają się też echa ludzkiej działalności. Piotrowe koniki, ludwikowe balony, jak również i nasze zwierzaczki, które są stałym, bardziej naturalnym jej elementem.

A jednak szkoda lata.

2010-08-26T00:35:00.019+02:00

Tegoroczny sierpień nad wyraz jest pracowity, kryzysowy, nietypowy. Charakteryzuje się brakiem czasu na wszystko, czyli na skoszenie, na Gitarą i Piórem w Karpaczu eh, na XXI Turniej Rycerski na Chojniku, na Festiwal Teatrów Ulicznych, na Lubomierz, na Piknik Pod Dziurawą Skałą, na petanque w Lawendowym, na Nocniki i różne inne pikniki, święta, koncerty, w które nasza okolica wreszcie zaczyna obfitować. Jest szansa, że ich ilość dorówna liczbie turystycznych atrakcji, a potem liczbie ścieżek trekkingowych oraz miejsc widokowych.

Gdyby nie kryzys gospodarczy, wypływający teraz w turystycznej branży, mógłbym prawie to wszystko zobaczyć, a może nawet i część opisać. Pomyślałbym, że takie imprezy organizowane poza sezonem, przy trafieniu w pogodę, mogłyby przynieść bardzo pozytywny zwrot w kondycji większości pensjonatów. Latem oprócz gór i błękitnego nieba chyba więcej nie potrzeba, bo GiP w Karpaczu wiele miastu nie przyniosło, a dźwięki mocno się podobno mieszały z dobiegającymi znad pobliskich tatrzańskich golonek i z dyskotek rodem z Ibizy, chociaż było "paru" przypadkowych słuchaczy.

Ale nie jestem jednak tu na wczasach, wręcz przeciwnie, chociaż góralskich lasów przez jakiś czas nam nie zabraknie.

Coraz więcej pojawia się dookoła miejsc cierpiących na niedobór turystów też w sezonie, w tym także i nowych, które rozcieńczają za słabo rozkręcający się popyt na pobyt, z powodów finansowych i zawodowych.
Prawdopodobnie głównym beneficjentem sytuacji są banki, które bez względu na porę roku, pogodę, powodzie czy możliwość przyjazdów, swój haracz i opłatę za marzenia muszą otrzymywać regularnie, jak nie w ratach to przez komornicze windykacje i próby przejęcia nieruchomości.

Aby temu sprostać, kredytobiorca próbuje sprzedać noclegi po jakiejkolwiek cenie, bo tylko tym najszybciej zwróci uwagę na siebie w potoku aktualnych ofert wakacyjnych. Dalej inwestować np. w spa już nie może, bo limity kredytowe zostały wyczerpane. Perspektywa robi się krótka, na okres jednego miesiąca lub jednej raty o wartości prawie nowego samochodu albo paru faktur.

W ten sposób w agroturystyce i w małych pensjonatach ceny mamy czasem wyższe niż w większych, albo w hotelach ***. Z drugiej strony może to i logiczne, bo jednak nie ma tłoku, jest klimat, kameralność, osobiste relacje z gośćmi. Nie ma pokojówek, recepcji, hotel- systemów, korytarzy hotelowych, ręczników, mydełek i bilardów. Są rozmowy, ogrody, cisza, indywidualna gościna i pomoc w każdej sytuacji. Reszta np. pogoda, góry, standard lub rozmiar pokoi jest podobna.

Jednym ze skutków powyższego zjawiska stało się w konsekwencji traktowanie agroturystyki jak hoteli, czyli mnóstwo 1, 2, 3- dniowych pobytów, co przy braku personelu, czy przy skromniejszym zapasie pościeli, wydłuża znacznie dzień i noc pracy. Może nie poleci się już na Gitarą i Piórem do Karpacza czy do Szklarskiej, ale za to pozna się więcej fajnych ludzi, przybędzie szybciej stałych gości. Zwiększy się dowartościowanie przez wybierających jednak agroturystykę.
Zaczynam powoli gubić w pamięci nazwiska, a doby hotelowej oraz minimum pobytu i tak nie wprowadzę.

W tym wszystkim udaje się zawsze pomknąć na najbliższe góry, po chyba nieskończonej ilości ścieżek leśnych i sarnich. Mógłbym codziennie wytyczyć nową trasę np. ta południowym zboczem Przesieckiej nad niżej Górny Podgórzyn. Zwrot na północ i docieram do Skalnej Bramy, skąd już wąską asfaltówką do Sadu. Widoki ukazują się co chwilę na wschodnie Karkonosze, Kotlinę z Kaczawskimi, albo na jedno i drugie równocześnie.

Najprostsza trasa nr 1.: Karłowiczówka, pod Niedźwiedzimi Skałkami, Kopa, leśniczówka, hotel Chojnik, Pan Twardowski, zielony szlak na Kopie, wyszła tylko 3,6 km, co pokazał świeżo nabyty krokomierz. A ile po drodze można zobaczyć i przy czym przystanąć. Na ten kamień zapewne była naniesiona data ponad 110 lat temu.

Zawsze też widać co nowego wyrosło, zakwitło i w ogrodzie, i za płotem. Im bliżej jesieni, tym ciekawsze, nienazwane kwiaty się ukazują.

Ten rok dobry jest dla kani, które doczekały się wreszcie dżdżu. Co parę dni chodzimy po nie jak do lodówki i prosto, szybko smażymy na maśle lekko posolone i opieprzone. Na prawdziwki rosnące w ogrodzie, dzięki niekoszonej trawie, już prawie nie zwracamy uwagi.

Szukam przepisu na muchomory, bezskutecznie. Raz można by spróbować, ostatni.

Warto by zająć się też ziołami, bo to prawdziwe karkonoskie zajęcie i bogactwo. Laboranci przyrządzali ponad 200 specyfików z ziół, korzeni, drewna, jagód, owoców i nasion. Zużyli do cna arcydzięgiel litwor, mandragorę. Większość jednak ważnych gatunków jeszcze została i rośnie na wyciągnięcie ręki.

Obok ścieżek nordic walking i widoków, zioła to wielki atut, osobliwość i nadzieja. Nadzieją wydaje się być też nowy projekt muzyczny w postaci alt- folkowego zespołu karkonoskiego. Tworzymy go my, mieszkańcy Zachełmia i Przesieki, górale w połowie z urodzenia i w całości z umiłowania. Na pierwszy ogień poszedł hymn Karkonoszy w naszej (polskiej) wersji, z przewrotnie brzmiącym refrenem:

Karkonosze, Góry Olbrzymie,
Łaby szum tak radośnie tu brzmi.
Liczyrzepa opowieści snuje
wszystkim ludziom i dobrym, i złym.
Karkonosze, góry wspaniałe,
jak miło będzie umrzeć tu.

Nasze ścieżki niektóre bywają przejezdne, o czym doskonale wie Piotr, który właśnie testuje nowy, oryginalnie zachełmiański pojazd o mocy 2 KB (konie biologiczne), mieszczący 8 turystów (na siedząco), w okolicznych lasach przepracował całe życie.

Obrodziło w Wiśniowym nie wiśniami a kotkami. Obydwa wypoczywające należą do rodzaju dobrze utrzymanych, urodziwych celebrytów. Leonek, syjamczyk, obchodził drugie urodziny, na które zaprosił Merika, a przynajmniej zbyt mocno przeciw temu nie protestował.

Gościliśmy też i dwie włoskie rodziny, które całkiem przypadkowo spotkały się tu pierwszy raz. Sympatycznemu południowcowi wielce przydały się roletki do okien, mimo że od północnej strony. Drugiemu przydał się Czerwień z pływającym w nim do dziś niedużym pstrągiem, a chłopcom ognisko i kiełbaski.

Buonanotte Julian i Damian.

Ma się bardzo ku jesieni, ku dojrzałym trawom przyglądającym się coraz niżej promieniującemu słońcu. Małe pajączki tkają niewidzialne sieci, by schwytać chłodniejsze powiewy schodzących ze zboczy wiatrów. Ostatnim błyskiem jeszcze zielonych liści, lato zamienia się we wspomnienie drgającego ciepła, delikatnie masujących promyków i falującego, biało- żółtego światła.

Grzybowe lato

2010-08-10T01:33:00.025+02:00

Chwilowo mamy full, tzn. wszystkie pokoje zajęte. Nie jest to wielki wyczyn, bo tylko 6 pokoi w sezonie w Karkonoszach zapełnić nie jest trudno. Połowę zajęli stali goście, konkurencji niewiele, cisza i spokój, pogoda prawie dopisuje.

Ceny mamy umiarkowane. Może dlatego, że bez wyżywienia. Ustaliły się pomiędzy pensjonatami a tanią agroturystyką, której w okolicach mało jest, a i nie wszystkie z łazienkami.

Jednak polowanie na niskie ceny noclegów trwa i każdy, bogaty lub mniej, lubi upolować coś okazyjnie. Szkoda że odbywa się to tylko przez klikanie. W PRL pokutuje nadal przekonanie, że okazja cenowa popłaca. Sądzę jednak, że wszyscy usługodawcy na wolnym rynku pomału dotarli już do momentu równowagi pomiędzy ceną a wartością usług, towarów chyba też. Coś, co jest okazyjnie tanie, okazuje się być usługą o mniejszej wartości, mimo że wygląda z początku w ofercie bardzo zachęcająco. Może sami chcemy siebie przechytrzyć i za mniejszą cenę zdobywamy lichy towar, z którego cieszymy się jakby był pełnowartościowy.

I wszystko to dzieje się przy założeniu maksymalnej korzyści przy minimalnym wysiłku. Parę dni temu zakończyłem konkurs na naszej stronce polegający na odgadnięciu nazw kwiatków ze zdjęć zamieszczonych w Aktualnościach. Za każdą nazwę kwiatka obiecałem 7% zniżki za pobyt w Wiśniowym. Były 24 zdjęcia, po 7% za każde, wychodzi że 400 zł jeszcze bym dopłacił komuś, kto rozpoznałby bratki, piwonie, róże, lobelie itd. za 5 dni pobytu dla 3 osób u nas. Nikt ze 180 osób oglądających te zdjęcia i informację o konkursie nie podjął się zadania.
Wnioski z eksperymentu mogą być następujące:
- nie chodzi o cenę
- zadanie za trudne
- przeglądanie strony z innych powodów
- niewiara w powagę konkursu
- brak wiedzy matematycznej
- specyficzna niechęć internetowa (też takową posiadam)

Dziękuję Pani Agnieszce z Bydgoszczy za to, że zechciała wziąć udział w podobnym konkursie 2 lata temu i mimo że po terminie, nie wszystkie zdjęcia były odgadnięte, wygrała pobyt u nas za pół ceny. Dziś prawdziwych graczy już nie ma:), są goście zainteresowani Karkonoszami, domem, okolicą i niech tak pozostanie, na wrzesień, październik, listopad.

Z wieczornej przejażdżki do Karpacza zostało parę fotek Gołębia i Jaru, tak jak z przechadzki do szwagra w sprawie zepsutej kosiarki. I znowu widoki po drodze. Nie da się przejść bez nich. Akcja była udana, pomimo przeciętego mojego palca w czasie sprawdzenia ostrości noży.

Stasia mieszka w Wojcieszycach, tuż przy obwodnicy, w domu, który przemianowała na kawiarnię domową "U Stasi", w którym odbywają się co jakiś czas niekomercyjne spotkania z muzyką, seminaria na nietypowe tematy, przy kawałku domowego, wykwintnego ciasta, kawie starannie parzonej.

Dom ma ogromny potencjał, ciekawe położenie z tarasowym ogrodem i widokami na Karkonosze z wyraźnymi Kotłami Śnieżnymi. Czasem zawiązuje się spontaniczny jam session, przy fortepianie, gitarze. Kto nie gra ten tańcuje lub śpiewa. Jam grał.

Ostatnim razem z zainteresowaniem wysłuchałem pogadanki Marysi na temat makrobiotyki, numerologii, astrologii, teorii pięciu przemian, wraz z trójką pań- gości Wiśniowego, które w ten sposób do pełna zasmakowały karkonoskich, niepowtarzalnych klimatów.
- Znalazłeś się tu nieprzypadkowo- podkreślała Marysia w moim numerologicznym portrecie, omawianym dla każdego z osobna.

Poprzednie dni przyniosły nadmiar wilgoci, burz i deszczu. Przełożyło się to na parodniowe zawirowanie w kalendarzu rezerwacji oraz na niezaplanowane przygody. A to cieknący kanał wentylacyjny, a to suszenie ubrań przy kominku (w sierpniu sic!), a to nieprzejezdność Cieplic i w rezultacie odwiozłem gościa nie na PKP tylko na PKS.

Jutro dom się wypełnia, co zapowiada zwrot w pogodzie. Obłożenie jest najlepszą prognozą. Skąd oni wiedzą tak dokładnie, kiedy przestanie padać?

I właściwie nie chodzi o pogodę, a raczej o warunki wyjazdu i przyjazdu. tego goście się najbardziej obawiają, zwłaszcza powodzi, która nigdy na nasze 600 m npm jeszcze nie dotarła, najwyżej zlodowacenie. W przeciwieństwie do Bogatyni, w której pomieszkiwałem przez parę lat. Szkoda tak pięknego miasteczka. A nasz niewinny potoczek Czerwień nic o tym nie wie.

Michałowi udało się wywlec Dharmę wysoko, pod Śnieżne Kotły i na Przełęcz Karkonoską. Wrócili po 4 godzinach zmęczeni przeciętnie.

Wiśniowy Sad w tym roku jest bez wiśni, zbyt wilgotny był okres kwitnięcia. Trawa pod osłoną deszczów znowu cicho podrosła i domaga się fryzjera, ale co zrobić z grzybami, które zaraz zaczną nam rosnąć wprost na talerzach? Takie pożywienie jest OK, może ostatnie genetycznie i chemicznie niepoprawione. Rozumiem skąd ten wysyp grzybiarzy.

Anegdotka zachełmiańska opowiedziana przez Krzysia (pozdrawiam):
Na jego działce urosła okazała trawa, którą koniecznie trzeba było skosić. Zwrócił się więc z propozycją do naszego ulubionego stałego bywalca miejscowego pubu pod niebem.
- Ile byś wziął za skoszenie tego kawałka?
M. popatrzył wprawnym okiem i wycenił:
- 600 zł, flaszka... z e r o s i e d e m i zakąska.
- To za dużo, tyle ci nie dam.
- Jest tego od cholery. Ale dobra: 450 zł, flaszka... z e r o s i e d e m. I... aaaa niech stracę, bez zakąski!
Z zakąską czy bez, po tygodniu oczekiwania na M., trawa została skoszona przez J. normalnie, po 10 zł/godz.

A ten poniższy przesiecki kosiarz kosi za darmo i jeszcze daje zakąskę.

Borowice 2010... Gitarą i...

2010-07-31T01:24:00.021+02:00

Byłem tym razem wystarczająco długo w Borowicach, aby pojawiła się opinia o tej, poszukującej się imprezie.

Padało dużo deszczu, ale też dużo ludzi zostało, by przez cieknące po uszach krople wysłuchać gwiazd: Wolna Grupa Bukowina, Renata Przemyk, Katarzyna Nosowska.
Jak każdego roku, festiwal otwierała "Sielanka o domu" w wykonaniu Wojtka Jarocińskiego i Wacława Juszczyszyna z WGB, przy akompaniamencie chóru podgórzyńskich organizatorów.
Pierwszy raz, dwa lata temu, też mi się tam zaśpiewało, a tekst Sielanki każdy miał przypięty na plecach.

Renia jest od dawna "nasza" i jak zawsze jej koncert jest mocno energetyczny, profesjonalny, z odrobiną dystansu do siebie. Tym razem było o miłości, raczej nieszczęśliwej, którą można spełnić mniej lub więcej dramatycznie. Było emocjonalnie, z dużą dozą mocniejszego grania.

-Czytałam, że jest równowaga we Wszechświecie, więc jeśli dużo wypiję wody mineralnej, tym mniej na Was jej spadnie.-
I tak piła i śpiewała, a deszcz przestał padać, aż do końca jej wspaniałego występu.

Nie stroni od zdecydowanych deklaracji, być może też osobistych: "niepotrzebna wcale mi, taka miłość do krwi". Ten refren wyśpiewany przez publiczność wypełnił Polanę i poleciał w góry, pewnie też i do Zachełmia.

Pojawiła się troska o zagubionych, depresyjnych, samotnych.
Nie pomoże im tekst, że taki jest już nasz świat i że nic nie poradzisz: "Nie mam żalu do nikogo, sama sobie krzywdę zrobię".

Przebojowa "Kochana" była ukłonem w stronę następnej gwiazdy, Kasi Nosowskiej, która zawsze będzie kochana, ale tym razem mnie nie ujęła w osieckim repertuarze.

Wejście UniSexBlues Band było bombowe, obiecujące wiele po każdym następnym utworze, ale po przejściu w N/O koncepcja wykonania piosenek Osieckiej nagle zgasła i rozminęła się całkowicie z moim oczekiwaniem, pomimo starań producenta, aranżera i znakomitego gitarzysty Marcina Macuka.

-Ten deszcz to masakra. Wybaczcie kochani. Wytrzymajcie jeszcze dwa utwory i już możecie udać się do domów- przepraszała Kasia chcąc sprostać trudnym warunkom pogodowym i aplauzowi fanów.

Jej smutny uśmiech wywoływał ogromne emocje wśród słuchaczy z pierwszych rzędów i wszyscy próbowali wtórować znanym ogólnie utworom: "Zielono Mi", "Nim Wstanie Dzień", "Uciekaj Moje Serce", "Kto Tam u Ciebie Jest", "Uroda".

Od 17 lat żelaznym filarem borowickiego festiwalu jest Wolna Grupa Bukowina, która chyba nigdzie nie występowała równie często.

I jedynie dzięki tej grupie żarzy się jeszcze iskierka nadziei utrzymania festiwalu na dobrym poziomie wykonania, wspominania, frekwencji i łagodności.

Godni uwagi okazali się jeszcze dowcipny "Żak i Szpak" oraz nastrojowo- rynkowski Jarosław Wasik, wcale nie aspirujący do wymiaru gwiazdy.

Po wykupieniu przez Karpacz w roku 2008 nazwy imprezy, w otoczce skandalu, wydawało się, że to już koniec borowickich spotkań po 20 latach. Jednak lokalni patrioci z UG stanęli na głowie i zapoczątkowali nowy cykl- "Gitarą i...", zapraszając na pierwszy raz takich muzyków, zaangażowanych w ideę festiwalu jak: Sikorowscy, WGB, Soyka.

Z tych koncertów najbardziej utkwiło mi w pamięci wykonanie "Tryptyku Rzymskiego" Jana Pawła II przez Soykę, który wcześniej zachwycił się wodospadem Podgórnej i wszyscy usłyszeliśmy ten kojący szum przesieckiego strumienia, jakby płynął przez chwilę przez Polanę.

Gitarą i... 2008- fot. Filip

Zatoka lasu zstępuje
w rytmie górskich potoków
ten rytm objawia mi Ciebie,
Przedwieczne Słowo.
Jakże przedziwne jest Twoje milczenie
we wszystkim, czym zewsząd przemawia
stworzony świat...
co razem z zatoką lasu
zstępuje w dół każdym zboczem...
to wszystko, co z sobą unosi
srebrzysta kaskada potoku,
który spada z góry rytmicznie
niesiony swym własnym prądem...
— niesiony dokąd?

Tegoroczny festiwal z powodu nieobecności zapowiadanego od zeszłego roku i przypadkowego występu Jaromira Nohawicy (na pewno będzie za rok), przybrał nieco inny klimat, bardziej komercyjny, oparty na profesjonalnych, trochę odległych od nastroju łagodności zespołach.

Ale my mieszkańcy i bywalcy (od III edycji) zrobimy wszystko, aby powrócić do niezapomnianych, karkonoskich nastrojów na Polanie Borowickiej. Obszerne relacje i informacje na temat nie tylko festiwalu, można znaleźć na znakomitej stronie Tomasza: www.borowice.pl.

Nie obyło się bez akcentów zachełmiańskich. Tym razem ze strony sponsorów. Za rok jest szansa też na akcenty artystyczne.

W Wiśniowym furorę robi Merik, który właśnie zjadł Bronka :(

oraz odmłodniała Dharma. Świeżo zrzuciła stare futerko, zeszczuplała i wygląda jak podlotek i tak też się zachowuje.

Szykuje się dużo zdarzeń, jak to w czasie sezonu bywa. Na razie odbył się wieczór autorski Małgosi: autorki tomiku "Zanurzam się w Tobie" oraz producentki naszych ziołowych poduszek.

Będzie można ją jeszcze nie raz u nas posłuchać i zobaczyć. Jest też autorką tekstów w mojej mini-działalności, mini-artystycznej w stylu country, które zabrzmiały ostatnio na lokalnej imprezie w górskim Zieleńcu w Kotlinie Kłodzkiej. Wystąpiliśmy obok meczu piłki nożnej na stromym zboczu oraz obok kobziarzy średniowiecznych z niemieckiego miasta Hoya w Saksonii.

Imponująco wygląda w Zieleńcu współpraca i zaangażowanie gestorów turystyki w zrównoważoną i rozsądną promocję tej pięknej miejscowości, która jest bardzo popularna zimą, a dużo mniej latem. Odwrotnie niż w Zachełmiu i w Karkonoszach.

Do przyziemnych problemów zaliczyłem ostatnio awarię dwóch kosiarek i pojawienie się kosztownej kasy fiskalnej, która nawet trawy skosić nie umie, a kosztuje więcej niż one razem. Mamy więc oko i ucho US na miejscu i nie wiadomo jeszcze, czy nasze duże koszty to dobrze, czy źle dla działalności agroturystycznej.

Perturbacje w rezerwacjach, niemal codzienne zmiany w kalendarzu na stronie www., luki w grafikach innych agroturystyk, mogą oznaczać kryzys w karkonoskiej turystyce. Karkonosze bynajmniej z tego powodu nie rozpaczają i wciąż są piękne, widziane np. z Zajazdu Piastów.

Chojnik, Żar- góry jak siostry

2010-07-19T02:55:00.031+02:00

Zaczął się w Karkonoszach teraz szczyt nad szczytami sezonu. Okres ten bez względu na kryzys, powodzie, upały, deszcze, jest najbardziej oblężony w Karkonoszach.

Przez dwa miesiące wakacyjne mamy tyle samo wynajętych pokoi, co przez pozostałe 10. Nie brakuje powracających bywalców. Jest upalnie i być może też dlatego wszystkie panie- goście wydają się mi być wyjątkowo piękne, a panowie- goście wyjątkowo inteligentni. Prawdą jest, że nie wyjątkowo.
Na razie karmimy się, zacierającą pamięć o zimie, temperaturą i tak niższą niż na nizinach oraz zadowoleniem i wyrozumiałością gości. Darowany bywa nam przeciekający kanał wentylacyjny, zepsuty zasilacz antenowy, cieknący syfon, przenosiny do kolejno wolnych pokoi- nagminne bywa przedłużanie pobytów, zatłoczony parking przydomowy, za długa trawa w ogrodzie, asfaltowe dziury w Jeleniej Górze.

Nadrabiamy za to miłym chłodem w kuchni, w spiżarni, w holu, w salonie i w pokoju małżeńskim na parterze, których grube na 60 cm ściany z kamienia powstały w XVII wieku i są skuteczną izolacją przed gorącem, przed mrozem też, ale bardziej przy pomocy salonowego kominka i 15 cm styropianu.

Ogród wspomaga nas solidarnie. Dostarcza kolorów, kontrastów i tła, ale to akurat nie moja osobista zasługa.

Dharma, jako rasowa alaskanka z malamutów, też posiada dobrą futrzaną izolację, a ponieważ jest już w słusznym wieku, popisuje się przynależną niedoskonałością pamięci.
Np. zapomina, że już jest najedzona, albo że najchłodniej jest nie w wykopanej jamie w ogrodzie, tylko w kamiennej stodole i w czasie burzy tam też najbezpieczniej.

Trochę w obronie przed malutkimi gośćmi, trochę też w ich ochronie przed gestami dominacji z jej strony, częściej przymykałem ją w wybiegu, gdzie łatwiej było znaleźć chłód. Za to codziennie miała frajdę z dłuższych spacerów, więc dawała się zamykać z premedytacją i warunkową, jak na rasowego psa Pawłowa przystało, przyjemnością.

Spacery były tak dalekie, że w czasie powrotów nie dała się wciągnąć pod żadną górkę, która nie znajdowała się na trasie do domu.

Nowym jej zachowaniem stało się zamoczenie w każdym napotkanym potoczku, nie tylko jak zawsze siedzenia, ale i brzucha, który jako jedyna część psa nie posiada chłodzenia i futrzanej izolacji.

Ostatnio upodobaliśmy sobie szczególnie trasę pod Niedźwiedzimi Skałami,

wokół Kopy, na leśniczówkę.

Dalej przez hotel Chojnik, Dolinę Pięciu Ech.

Rudzianki, Żelazny Mostek nad Ziębnikiem.

Tam skręcamy na Jagniątków i potem na szczyt góry Żar (Herd).

Podobnie jak pod latarnią najjaśniej, tak na Żarze najcieplej. Ale warto było, gdyż od paru lat, po wycięciu drzew z całego północno- zachodniego zbocza tej góry, ukazał się zapierający dech w piersiach, nieznany nikomu poza drwalami widok: na górę Chojnik, wraz ze zwieńczającymi ją skałami i na nich zamkiem,

na Piechowice, Sobieszów, Cieplice, no i na dużą część Kotliny Jeleniogórskiej z widocznymi łańcuchami gór Izerskich, Kaczawskich, Rudaw Janowickich.

Pewnego dnia wybrał się z nami Pan Piotr, najwytrwalszy kijkarz wśród gości. Pora była chłodniejsza, bo wieczorna i do zachodu słońca długo delektowaliśmy się bajkową panoramą, wzorem romantycznych poetów.

Gdyby Goethe nie pchał się tak prosto na Chojnik, poezja wzbogaciłaby się o kilka cennych dzieł.

Po powrocie i intensywnym marszu przez 32 st. C, błędem byłoby nie zajść do gościnnej Concordii, dla której nawet sąsiedzi są bardzo oczekiwani, w dodatku wcale nie jako konkurencja (jak by to było np. w Karpaczu).

Pierwszy łyk ciemnego Rohozca przypomniał czym jest wielki dzban zimnej wody dla spoconego, błądzącego parę dni po pustyni Beduina. Drugi łyk pozwolił poczuć precyzyjnie jego temperaturę 12 st. C i wyobrazić sobie proces picia całej zawartości kufla z finałem u wrót raju w towarzystwie najsympatyczniejszych w Karkonoszach concordzkich kelnerek.

Po trzecim łyku zadzwonił telefon:
- Uciekł mi ostatni nocny autobus. Wyjedziesz po mnie do Sobieszowa?
Kufelki dokończyliśmy z Panem Piotrem już na ławce w Wiśniowym. Okazało się, że wcale nie było takie zimne, chociaż takie dobre.

Poniekąd sprawca nie ma nic wspólnego z tym zamieszaniem, to jednak moja muzyczna intuicja nie jest zbyt dokładna, chociaż jest.

Na Seven Festivalu zawiodło prawie wszystko, poza niebranym pod uwagę dystrybutorem sprzętu muzycznego. Chłopaki z Microexpressions wygrali perkusję. Właściwie to dostał ją Szymon, ponieważ nagłośnienie było tak fatalne, że słyszalność ich występu sprowadziła się tylko do warstwy rytmicznej. Sajmon gra bardzo dobrze i śmiało można przyjąć, że właśnie tylko o to chodzi.

Może też z powodów np. politycznych zabrakło nagród- wygrali zagraniczni goście festiwalu. I tak zawiało dyplomacją, bo wg ceny perkusja akurat jest drugą pod względem wartości nagrodą na całym festiwalu. Jest "Tama" do sprzedania, bez blach (już poszła). Teraz trwa praca nad płytą czyli albumem.

Cieplice, nasze miasto i zdrój

2010-07-08T01:12:00.017+02:00

Przechadzkę po Cieplicach polecam każdemu. Już 4 lata temu to nasze najbliższe miasto postawiło większą kropę nad duże I. Jakiś architekt zaprojektował jak umiał, firma ISPE wykonała, nawierzchnię Placu Piastowskiego (cieplicki deptak) i przyległych uliczek.
Po tej modernizacji Zdrój nabrał blasku i zainspirował do następnych projektów.

Dzięki temu Cieplice stały się wreszcie pod względem estetycznym, jednym z ciekawszych zdrojów wśród plejady uzdrowisk sudeckich.

Szansa przed nimi: Aquapark w realizacji, rewitalizacja Parku Zdrojowego, prywatyzacja sanatorium już w tym roku. Znajdują się tu jedne z najgorętszych (85 st.) zasobów geotermalnych w Europie.

Na wizję nowego właściciela od 3 lat czeka zabytkowy szpital przy Jagiellońskiej, gdzie przychodziły na świat nasze zachełmskie dzieci, a kilkanaście lat temu pamiętam koczujące przed nim dziesiątki rodzin cygańskich, przybyłych z całej Europy, aby wspierać swoją księżniczkę, ranną poważnie w wypadku samochodowym, leczoną w tym szpitalu.

Uzdrowisko dla gości naszych przyjazne jest coraz bardziej. Pojawiają się nowe knajpki i kawiarnie, zabiegi już nie tylko dla Niemców, sztuczne lodowisko, kultura u Caspara, w Przystani Café i w Sonacie, Festiwal Światła, Wiosna cieplicka, koncerty promenadowe.

Jest to najstarsze w Polsce uzdrowisko założone w roku 1281, wówczas Ciepłowody, potem Warmbrunn. Jest moje ulubione, z uwagi na wyjątkowy, delikatny klimat, nienaruszony przez lata komuny i przez zapędy inwestorów- amatorów, tak jak w Świeradowie, Polanicy, Kudowie, Szczawnie.

Być może dlatego też, że warunki gospodarcze są tu trudniejsze, na co wskazuje wielość zmian branży i właścicieli nowych sklepików, hotelików, kawiarenek. Starsze okrzepły i działają od lat, prowadzone przez bardziej doświadczonych, wytrwałych w boju z władzami i kosztami przedsiębiorców.

Nowa nawierzchnia z porządnych kostek granitu, przykryła do reszty, założony XVIII w cmentarz ewangelicki pod Placem Kombatantów, po wojnie dewastowany i zaniedbany i usunięty bez śladu w latach siedemdziesiątych. Ulicą nad pochowanymi tu wciąż szczątkami przedwojennych mieszkańców i np. Ks. Augusta Jacoba Fritze, parkuje się i idzie na małe targowisko, jedyne źródło pokręconych marchewek, ubłoconych ziemniaków, prawdziwego, pachnącego też woskiem miodu i małych, niedorodnych buraków. Wszystko nie przeszłoby przez unijną selekcję, a jest rarytasem również dla karkonoskich wieśniaków.

Stąd zaczynało się wyprawę na Śnieżkę, prowadzoną przez zawodowych przewodników i tragarzy.

Lato nie skąpi nam słońca i ciepła, chociaż zdarzają się pojedyncze dni deszczowe, tylko po to aby podlać ogrody. Mimo sezonu w pełni, jest kiedy wyskoczyć, na rybę "Do Rybaka",
powiększonego o nowe, stylowe pomieszczenie oraz z zagospodarowanym nadbrzeżem stawu.

Wizytacja mini-amfiteatru w Concordii się odbyła i zaowocowała pomysłem festiwalu indie-rocka oraz ładną panoramą stamtąd, ze Śnieżką jak na dłoni.

Okazuje się, że ten gatunek muzyczny właścicielom hotelu też nie jest obcy. Wizytacja w stylowym barku owocuje natomiast ochłodą ciemnobursztynowym Rohozcem, skalakiem- tmavé speciální pivo po 5,50.

Upały nie przeszkadzają aż tak bardzo Dharmie, która na spacer- wycieczkę pójdzie radośnie w każdych warunkach i o każdej porze dnia, a i chętnie przedostanie się poza ogrodzenie, aby niezaproszona uczestniczyć w grillu letników w sąsiedztwie, pożerając niepostrzeżenie wszystkie gorące i zimne potrawy.

Za to Merik wytrwale znosi naszym gościom najsmakowitsze dla niego myszki, wprost do salonu w całości, ale i tak na grilla się nie nadają.

Ostatnio spenetrowaliśmy pasemko górskie między Czerwieniem i Drogą Pod Reglami prawie pod Jagniątków. Dharma zaliczała każdy przecinający trasę potoczek, z lubością chłodząc zawsze część tylną, a ponieważ było bardziej gorąco, również kawałek brzucha na chwilę.

Z trasy przełajowej po szczytach zawróciło nas dopiero bagienko porośnięte uroczo mchem płonnikiem.

Ciepłe i wyjątkowo ciche wieczory świetnie umila wieczorne ognisko z pieczonymi kromkami chleba, pobrzdąkującą gitarą i nocnymi, zagadkowymi odgłosami lasu.

Ciekawy jest też czas dla naszych Microexpressions, którzy w piątek zagrają po raz trzeci w Warszawie, tym razem w Kamieniołomach i zaraz potem 300 km dalej w Węgorzewie. Mają się tam stawić punktualnie o 9.00 na Seven Festiwalu u komisarza na baczność. Zdążą jeśli nie zasną po drodze. Ponieważ w konkursie (jest też chopinowski) startuje 12 zespołów w większości o brzmieniach hardcorowych, metalowych, w tym 5 blisko-zagranicznych, wróżę jakiś sukces "naszym"- trzynastym, niezależnym. Zależne to jest jednak od obiektywizmu i muzycznej erudycji jury, co jak wiadomo jest wartością niewystępującą w Polsce, nie tylko na scenach. Ale dla mnie, Microexpressions to pogrobowiec dla całej reszty, łącznie z gwiazdami np. Sepultura, Vader czy Coma, jako artefaktów rockowej alternatywy na świecie, nie wiem czy w Polsce też.
Wierzę w dziennikarzy, Chopina (Preludium 3, Op. 28 G- dur) oraz w indywidualność Michała lub
Sajmona. Razem 1200 Euro. Nie wierzę w publiczność i jury. Razem 2750 Euro.

Przed sezonem

2010-06-24T02:04:00.014+02:00

Najgorzej nie jest. Pogoda jak dla mnie wyśmienita, 10 st. w nocy, 20 st. w dzień. Do pustynnych amplitud jeszcze daleko. Słoneczko nieco przydymione pyłami wulkanicznymi.

Wolne pokoje poupychałem rodziną i robią sztuczne obłożenie. Ogród prezentuje się znakomicie, mimo zepsutej kosiarki, odpowiedzialnej za dalsze zakamarki niż zasięg elektrycznej.

Życie w nim się toczy, ktoś mieszka, coś kwitnie, coś (ktoś?) pracuje lub śpi snem dziennym.

Cieszą oko wyraziste byliny- np. geranium bodziszek, kwitnące krzewy wajgeli, lawendowe zioła, wybitne maki i parzydła w kolorach narodowych, aż dziw że nie poszły głosować.

Państwo Bronkowie wybudowali sobie chałupkę, bez dachu, w rozgałęzieniu jednej ze śliwek. Pewnie w tym roku również będą jedynie one owocować.

Dawno niewidziany drozd skutecznie iska trawniki. Jest wszechobecny, więc zasługuje na huczne chrzciny.

Poza ogrodem jest równie ciekawie: harfy traw, dzwonki, pachnące prosieczniki, ciekawskie oczka niezapominajek czy kuszące jak syreny głosem, barwne naparstnice i łubiny.
W lesie łatwo natknąć się na młode okazy atropunicei zwanej przez tubylców zwyczajnie bukiem czerwonym.

I wszystko stopniowo nabiera rumieńców, łącznie z rezerwacjami wakacyjnymi. Nie dziwie się, też chciałbym tu przyjechać. Ale na razie kursuję między Kotliną Jeleniogórską a Kłodzką.

Zaszczytny koncert Back Door w Szczytnej wyszedł satysfakcjonująco, a pogoda i frekwencja na nim nie.
Podobnie występ Microexpressions w jeleniogórskim Kwadracie należał do bardzo udanych. Widać atmosfera Wiśniowego Sadu służy mieszkańcom, gościom i muzyce, zresztą poezji też.

Była okazja podglądnąć ściankę wspinaczkową, na którą pomysł na jednej ze ścian Wiśniowego dojrzewa od 5 lat, chociaż naturalne ścianki w ogromnych ilościach piętrzą się 50 m dalej, np. Piccolo pomacane przez M.

Są też takie, na które da się po prostu wejść.

Dobrze jest wiedzieć, że są takie niepozorne gminy, gdzie chodzi nie tylko o politykę i stanowiska, ale też o realizowanie przeróżnych strategii rozwoju. My natomiast mamy chociaż góry, a Cieplice cieplice, na razie głównie na papierze. Ta część Jeleniej Góry przedstawia się w czerwcu bardzo zachęcająco.
Asygnatę na drewnianą rekonstrukcję spalonej tuż przed wojną stodoły, mój poprzednik wybłagał u Schaffgotscha w tym właśnie pałacu.

Dharmie się również w życiu poprawiło. Jest spokojniejsza, weselsza, chętna do pozowania. Pewnie lubi kwiaty, tak jak jeść, spacerować i wszystko wąchać.

Wiśniowy Sad i poezja

2010-06-12T02:12:00.027+02:00

W pierwszym tygodniu czerwca aura pokazała wszystkie wiosenno- letnie oblicza. Było zimno, gorąco, deszcze, burze, mżawka, mgła, ostre słońce.

Pamiętamy jeszcze zimę, która dopiero co się zakończyła, więc wszystkie przejawy wiosny przyjmujemy z wdzięcznością. Przyroda się w ogóle nie przejęła zmiennością pogody w przeciwieństwie do większości gości, chyba że odstraszamy ich niezmienionymi od lat cenami.

Wiadomo: kryzys, podwyżki, tanie euro, więc staranniej szuka się tańszych pokoi, byleby nogi nie wpadały w podłogę, z sufitu się nie lało i żeby do łazienki było bardzo blisko, w każdej chwili i niekrępująco, najlepiej po 25 zł, max 30 zł. Może takie miejsca legalnie istnieją, myślę jednak że nie na długo. Nasze koszty w górach sięgają 90% (obecnie 100%), więc każda obniżka generuje pytanie: być albo nie być?

W ostatnim czasie powstaje w okolicach dużo nowych pensjonatów, hoteli, domków, pokoi do wynajęcia. Na starcie stosują one ceny dumpingowe, podobnie jak my 5 lat temu. W jednym tylko nas nie dogonią: klimat ponad 100- letniego, odnowionego, nazwijmy to wypielęgnowanego lub dobrze utrzymanego domu. Jest każdego roku o rok starszy i wcale nie
ujmuje mu to uroku, podobnie jak mężczyzna po pięćdziesiątce.

Nowy dom po paru latach wymaga już remontu lub chociaż odnowienia. Jednak zwłaszcza stary ogród jest nie do podrobienia.

Nie kupi się 40- letnich rododendronów i 80- letnich drzew owocowych oraz 25- letnich iglastych, nie wspominajac o 15- letnich krzewach i rabatach. Młodsze latorośle zuchwale doganiają seniorów, tworząc w każdym miejscu, o każdej porze roku inne tło.

Wszystkie roślinki, nie pomijając niestety trawy, wykorzystują każdą chwilę na rośnięcie, kwitnięcie, się sianie, między strugami deszczu, chłoną wilgoć na zapas, na upalne dni. Nie zwalniają na czas chłodów, trzymając się ściśle wewnętrznego kalendarza biodynamicznego.

Teraz mamy za swoje, za zimowe narzekanie na zimno, śniegi. W słońcu bywa ponad 40 st. i nie wypada w dodatku się uskarżać.

Zaraz będzie tydzień wytchnienia, temperatura spadnie, dalej niemało słońca, a potem znowu upalnie. Lipiec, sierpień podobnie- gorąco, burze, obrzydliwie zielono. Dopiero złota, ciepła jesień ma szansę konkurować z obecną wiosną: kolorami, miłą temperaturą, a zamiast kwiatów pojawią się owoce.

Niestety z wiśniami nie jest zbyt różowo, przepięknie kwitły, ale w czasie deszczów i w skutek choroby kwiatki pousychały. Łutówki niezbyt są odporne na nasze warunki, poddają się łatwo wilgoci, niskiej temperaturze i chorobom. Powoli w miarę możliwości zastępuję je nowymi i już za 30 lat będą tak samo dorodne.

Na pewno Wiśniowy Sad nie zostanie bez wiśni i nie zostanie bez gości, którzy ostatnio bardzo nas dowartościowywują, wynagradzając mniejszą frekwencję.

Specjalne wyrazy sympatii dla B., H. vel D. i dla E., którzy od razu wpisali się w Wiśniowy Sad i w góry jak w swój dom i rodzinę.

Dla Halinki

Tak samo było w Boże Ciało, które już od października 2009 było zapisane dla www.poezja-polska.pl z mottem "Poeci sypią kwiatki w Karkonoszach".
I przybyli, mimo przeciwności: powodziowych (z całej dosłownie Polski), rodzinnych, wypadkowych. Nawet lampka solarna za 50 zł rozbita u naszego sąsiada nie przeszkodziła w dotarciu do celu (ten to ma refleks, ja bym przepraszał, że stanęła na drodze:).

Przez 3 dni sypali wokół Sadu płatki radości z bycia ze sobą, życzliwości dla bycia z nami i z poezją, w czasie wieczorów autorskich, klasycznie przy kominku (na szczęście z początku bywało bardzo chłodno), w czasie warsztatów teatralnych i ich finału- spektaklu "Hamlet", sorry- "Makbet". To czy tamto- jeden wielki Szekspir.

Żałuję, że nie byłem na miejscu przez wszystkie dni, ale nawet ten jeden pełny dzień w ich kontekście, doładował do następnego razu, który nie jest wykluczony. Poeci stosują zasadę odbywania zjazdów zawsze w innym miejscu, co pozwala lepiej poznać kraj, a także czasem zagranicę.

W sobotę i w niedzielę akurat podziwiałem panoramę Kłodzka i Gór Bystrzyckich.

Efektem pobytu poetów- kwiatów, jubileuszowego (piąty rok), dla nas, jest głównie inspiracja i wzrost wiary w sens wszystkiego oraz namacalnie- dużo zdjęć i ten wiersz:

Wiśniowy Sad

dwudziestego drugiego sierpnia

wiśniowy sad zostanie wystawiony na sprzedaż

A. Czechow, "Wiśniowy Sad"

wiosną różowił się cały
wybiegał w słońce
kwietną sukienką

późnym latem w czerwieni
wychodził koszami
do słoi butli spiżarni

potem cieszył i grzał

*
będzie gorzej
kiedy odejdą pszczoły
zostaną wiosny i tysiące
niespełnionych marzeń
o pestce

(wiersz nagrodzony w konkursie pod hasłem "Wiśniowy Sad", autor Doktorowa)

Nie pierwszy to piękny wiersz ku chwale naszego Wiśniowego Sadu:

BURZA

Powietrze jest dzisiaj jakieś ciężkie
lepkie
owady szukają wytchnienia
pajęczyny gną się ku ziemi na wietrze
a burzy ciągle nie ma.

I tylko w oddali słychać niewyraźnie
jak się piorun zasadza na drzewa
chciałby tę burzę zwiastować pokaźnie
lecz piorun tej burzy niewart.

10/08/2009

... (Credo)

Miń bramę
wejdź do ogrodu
zejdź z brukowanej ścieżki
zachwyć się od progu

Znajdź swój hamak
zatop w nim swoje ciało
niech Cię oplecie w taki sposób
w jaki oplata Cię rzeczy mało

Posłuchaj jak wiatr szepce
jak filharmonię tworzą świerszcze
zatkaj uszy, zamknij oczy
otwórz serce!

08/08/2009

-----

DRZEWO

Zaglądam
w wewnętrzny świat drzewa
Kiedy wszystkim się zdaje
że tam nic nie ma

Ten świat zaczyna się
od dziupli
Przechodzi
w wiekowe słoje

Zapisano w nich
wszystkie doświadczenia
A każde z nich
jest Twoje

28/08/2009

-----

GOŚCIE

Przychodzą
Jeden za drugim
Odchodzą
Trzeci, czwarty, piąty
Goście
Bezpowrotni

Ich kroki
pamiętają schody
Westchnienia ich
ściany pomną
kiedy o sobie
zapomną

Zdaje im się
że ich są rzeczy
lecz to oni
do rzeczy należą
chociaż nie wiedzą
i nie wierzą

Autor i źródło: blog kaszmirowe- gniotowo , żeby nie było tylko ka- szmirowo;)

Autor: Małgorzata (ta od poduszek) z okazji ślubu naszych gości.

Nie pierwszy ku czci każdego Wiśniowego (piosenki, bo mam je pod ręką). Przepraszam poetów za dygresję naprawdę głównie tematyczną.

WIŚNIOWY SAD

W majowy dzień zakwita sad, a w sadzie tym wiśniowy kwiat
Do serca swego uchyl drzwi, nie pozwól stać u progu mi

Przytulisz mnie a Ciebie ja, patrz słońce skryło swoją twarz
Gdy spyta ktoś dlaczego sam, co odpowiedzieć wtedy mam

Czy może ktoś uwierzy w to, że pięknie pachnie w maju noc
Że wiosna budzi się ze snu, lecz czemu Ciebie nie ma tu

Ja dobrze wiem, to nie w tym rzecz, że muszę sam przez życie biec
Lecz czemu w oczach moich łzy i tak do Ciebie tęskno mi

Dlatego w oczach moich łzy i tak do Ciebie tęskno mi
Nikt nigdy nie zastąpi Cię, w wiśniowym sadzie przytul mnie.

WIŚNIOWY SAD

Różowo wtedy kwitł wiśniowy sad,
gdyśmy biegali pośród drzew.
I płatki sypał na nas wiśni kwiat w wiosenny dzień.

Mieliśmy wtedy po szesnaście lat
i śmiał się do nas cały świat,
ku sobie biegły nasze serca dwa w wiosenny dzień.

Ośmielił nas wiśniowy stary sad,
otulił nas błękitny cień.
Pocałowałeś mnie przez wiśni kwiat w wiosenny dzień.

Gałąź różowej wiśni, co kwitła w twoim sadzie,
objęła gałąź wiśni kwitnącej w mym ogrodzie,
Ich kwiaty jak w bukiecie tuliły się do siebie,
szeptały coś w sekrecie tobie i mnie.

I gdyśmy stali razem pośród drzew,
w głębi niewinnych naszych serc
Śpiewały kwiaty wiśni swoją pieśń w wiosenny dzień.

Ten pierwszy jest dla mnie bardziej osobisty. Chwała Czechowowi (i zwłaszcza Doktorowej), w tym przypadku się trochę mylili, ale takie obawy są ponadczasowe. Rzeczywiście odczuwamy niedobór pszczół (kto wie dlaczego?), zastępują je ambitne trzmiele. Chociaż pszczoły wczoraj przyleciały, jak co roku, rój na południową stronę, szczęśliwie zajmowaną teraz przez nas i ani myślę go stąd wyganiać.

Sad nasz wiśniowy różowy nie był, może gdyby udała się druga Japonia... Fakt: w słońce nam wybiega i do spiżarni, butli, nalewek też, a i do dżemów- te robię najdłużej i najlepiej. Marzeń spełnionych już mamy ok. tysiąc, zostało jeszcze kilka. O pestkę musimy jeszcze zadbać. Do tej pory figuruje w kolumnie "zaległości".

Tej wiosny występuje intensywny najazd ptasich wokalistów. Pokrzewki, sójki, pliszki, sikorki, kosy, wilgi urządzają codziennie plenerowe gratis koncerty, z których najlepiej jest zżynać, nie patrząc na prawa autorskie.

O panią Bronkową pan Bronek dba absolutnie i ona sama też czasem coś przekosi.

Taki maj

2010-06-03T02:07:00.017+02:00

I tak z dnia na dzień wiosna odchodzi, za zasłoną firanek z deszczu. Pozostają wspomnienia sprzed paru dni, strzelające kwiatami rododendrony, otrząsające się teraz z wiosennej zadumy.

Różowieją pąki jabłoni, przemieszane z równo białymi kwiatami wiśni, które tym razem ambitnie pokwitają, wabiąc nieobecne wciąż pszczoły.

Wilgoci jest bardzo dużo, ale i tak mniej niż w większości polskich regionów. Czyżby Pan Bóg przysłał do nas Noego w delegację? Nawet Słońce czasem udowadniało swoją wątpliwą obecność w Drodze Mlecznej.

Potoczek Czerwień płynie sobie dobrodusznie, ożywiając się nieco na pobliskiej kaskadzie.

Można przyjeżdżać. Dojazdy są bezproblemowe.

Czas nasz mierzymy teraz nie rezerwacjami, nie kalendarzem i pogodą, a głównie wydarzeniami. Tak wychodzi ostatnio, że pod pyłami i chmurami wszelkiego rodzaju, żyje intensywnie w naszej agroturystycznej skądinąd rodzinie- muzyka.

I to ambitna, nieambitna, średnio, pomiędzy też. Tzn. koncert Microexpressions w Kwadracie na festiwalu Pestka i koncert w Warszawie na festiwalu Magnetofon. Muzyka ich jest bardzo nieporównywalna, jednak próbuje się ją za wszelką cenę skategoryzować, co w przypadku "nowego" nie za bardzo jest jednogłośne, ale obroni się samo.

Oraz ambicjonalnie i pragmatycznie Back Door w hotelu Jan, naprzeciw Wiśniowego, w hotelu Metro pod Kłodzkiem (pojutrze). Cytowane, poranne widoczki ewidentnie wskazują na chałturniczy charakter wydarzenia.

Wiśniowy z Jana

To naprzeciw sięga 10 km, ale widzimy się nawzajem. Jak od wieków, pragmatyzm jest domeną starszych, a idealizm i sztuka młodszych. Grunt że wszystko w rodzinie i to wraz z sukcesami na miarę wieku, ambicji, potrzeb i horyzontów.

Jan z Wiśniowego

Miesiąc upłynął pod przysłoną wspomnianej pogody, koncertów indie i nieindie, przymiarek do elewacji- już frontowa pięknieje, jeszcze poprosimy słońce o nadzór w kolejnych etapach.

Powódź do nas nie dotarła, deszcz w ostatnich dniach próbuje ten fakt nadrobić, ale już pojutrze widnieje w prognozach "lampa" , 24 st., pełnia słońca i szczęścia. Akurat wystarczyło drewna 2- letniego do kominka, który jeszcze ma wobec tego 2 dni pracy.

Od momentu zaistnienia tegorocznej przemiany, spotykają nas ze strony gości i przyjaciół same pochwały, aplauz, serdeczności i miłe, zapadające w pamięć wrażenia. Tak samo było na początku, 5 lat temu. Zapewne większość z tego wynika z naszej własnej radości i odrodzenia. Dziękujemy kolarzom, Państwu B., P., J., B., K.., B., D., O. za maj- najpiękniejszy, mimo kiepskiej pogody.

Hitem majowym okazał się czeburiak w nowej restauracji Concordia, nieopodal. W niektórych hotelach goście mają dalej do jadłodajni niż teraz my- tylko 50 m po trawniku, podawany z pyszną zupą borowikową, z pływającym, podsmażonym jego fragmentem, o temperaturze o wiele bardziej zgodnej z oczekiwaniem niż obecne realia pogodowe.

W ogrodzie full roboty: koszenie, warzywniak, przycinanie, grabienie, sadzenie wiśni odmiany "Wanda", sianie, byliny. To wszystko pomiędzy strumieniami deszczu i promieni słonecznych.

Zjeżdżają się niecodzienni goście na Boże Ciało, na poetyckie noce i dni, forumowicze z www.poezja-polska.pl. W programie m. in. spektakl "Hamlet" po polsku-angielsku, kostiumologia z głębi XVII w. Ofelia już jest na miejscu. Jeszcze nie wiadomo czy w roli Helsingøra wystąpi Chojnik, Czocha, czy może ruiny Henryka, a może deszczowy Wiśniowy Sad?

Zachełmie prezentuje się coraz śliczniej, zwłaszcza w odmiennym, załamanym przez niepogodę świetle. Chaty i wille sudeckie powracają teraz szybko do dawnej świetności, bez względu na razie na kryzysy.

Podgórzyński Raj.

2010-05-12T01:35:00.022+02:00

Naszym miejscem na Ziemi jest w rzeczywistości Przesiecka Góra, 612 m npm. Las oddalony jest o 40 m i ciągle się przybliża, a sam szczyt ok. 100 m od domu.

Gdyby nie to, że nie zjadamy zwierząt, nie kradniemy i nie zabijamy, mogłaby nas całkiem wyżywić i ogrzać. Nawet zdarzyła się zima, gdy po podwyżce ceny węgla, zaciąłem się i ciąłem własne cienkie jawory (była asygnata), do 4 pieców kaflowych i kuchni, maluchem holując urobek w łańcuchach po śniegu. Tamtej zimy nic innego nie robiłem, a ciepło było tylko mi, przy robocie.

Kiedyś z połamanych na tej górce jarzębin i świerczków, zbudowałem w czasie bezśnieżnej zimy, olbrzymi namiot foliowy na warzywa, mając do dyspozycji siekierkę, małą piłkę ogrodową, ośnik, młotek i świderek. Służył parę lat. Bywa też, że przez jakiś jesienny tydzień pałaszujemy podgrzybki, zajączki i opieńki z G. Przesieckiej, latem jeżyny, maliny, poziomki, jagody a wiosną zupę szczawiową i sałatki z pokrzyw i mniszków. W tym roku dojdzie jeszcze mini-warzywnik i mikro-zielnik.

Góra jest wyjątkowa i ciekawa nie tylko dla mnie.

Wybrały ją sobie za żerowisko i czasowe schronienie różne stworzenia, głównie sarny- od lat ta sama rodzina, łanie, lisy, łasice, zające i skrzydlate: jastrzębie, myszołowy, puszczyki i inne mniej drapieżne. Onegdaj widziałem atak jastrzębia na kury przy naszym domu. Nie było mu tak łatwo, a kury narobiły wrzasku na całe Zachełmie, ja też. Ocalały, jednak niedługo potem lis "położył" połowę z nich (15), resztę następnie zabrał kurokrad i tak zakończyła się moja kariera drobiarska.

Ponieważ występuje tu 30 starych okazów jodły hercyńskiej w złym stanie zdrowotnym, głównie z powodu sporego apetytu zwierzyny płowej, przewiduje się wprowadzenie drapieżników.
Ciekawe jakich? Może niedźwiedź- ostatniego widziano tu w 1902 roku, wilk- kiedyś zabłąkał się jeden z czeskiej strony, może ryś i żbik- wieki temu, najstarsi mieszkańcy coś o nich wspominają. Jelenia (samca łani) widziałem 3 razy: na samym szczycie, na naszej drodze dojazdowej, na polance naszej, pod szczytem.
A kiedyś pod płotem naliczyłem 28 sztuk dorodnych łani, aż się szaro- brązowo wokół domu zrobiło. Prawie codziennie słyszę jelonka w nocy (samiec sarny), tzn. jego szczek. Za pierwszym razem myślałem, że jest to krzyk dziecka. Dla cierpliwych jelonek i jego szczek na końcu, nagrany tym co miałem przy sobie, poziomo.

Ale celem tych wspomnień jest najważniejsze bogactwo tej góry. Jej południowe zbocze usłane jest dziesiątkami głazów narzutowych, stanowiących sporą część Podgórzyńskiego Raju, który kończy się na wschodzie, w Podgórzynie Górnym, na Dziurawej Skale, a zaczyna się od Drogi Zachełmskiej.

Zbocze nazywane jest "secret spot" przez wspinaczy niskowspiennych, mimo niezbyt przyjaznego materiału skalnego.

I tak gościliśmy tu czołowych boulderowców, między innymi Dominik Kobryń, którego przejście Makaze zwróciło uwagę świata na naszą małą górkę.

Od niedawna z samego szczytu roztacza się niezwykła panorama na środkową część Karkonoszy- po wycince ku chwale wymiany drzewostanu: Śmielec, Wielki Szyszak, Śnieżne Kotły, Łabski Szczyt, Szrenica. Między drzewami dostrzec też można Przełęcz Karkonoską, Smogornię, Mały Szyszak.

Nieco ku zachodowi ok. 100 m od szczytu i 20 m poniżej, piętrzy się najwspanialsza formacja, jeszcze bez nazwy, ok. 20 m wysokości. Od podstawy ściana jest lekko przewieszona, ale prawie ją zdobyłem, hakówką, po szpitalu, ze śrubami i płytką w kostce- 20 lat temu. 3 m od szczytu zostawiliśmy z Jurkiem kość, którą po kilkunastu latach wydłubał Michał z następnego pokolenia zachełmiańskich wspinaczy.

Wejście zwyczajne jest od południa, ale i tak w plasticzanych chodakach nie miałem śmiałości dziś tam wejść, zwłaszcza że konieczna jest zapieraczka z wykorzystaniem sosny i czwórkowy przechwyt na dolną półkę.

Zbocze jest tak niesamowite, że w chwilach ekstremalnej słabości tam właśnie znajduję wzmocnienie i też tam mogę się dzielić ze światem radością. Za każdym razem jest coś do odkrycia: groty, przejścia, chybotki, przewieszki, korytarze, zacięcia, półki skalne, kanty, szczeliny, filary.

Każdą porą roku tak samo, w różnych kolorach. Wiosną dominuje seledyn, latem zielony, jesienią pomarańcz, zimą brąz i biel. Kiedyś tędy schodziło się do Przesieki, przekraczając Czerwień po kamykach. Teraz i wody tam jakoś więcej, i tereny prywatne.

W Wiśniowym też raj, kwiatowy. Drzewa owocowe strzelają kwiatami z dnia na dzień. Najpierw czereśnia, potem wiśnie i śliwy, na koniec jabłonie i grusze.

Rododendrony same sobie, według krzywej Gaussa, zawsze są precyzyjne i niezawodne.
Liliowe czekają, są bardziej wrażliwe i nie znoszą konkurencji.

Berberysy znalazły niszę w palecie barw i obnoszą się chełpliwie ze swoją żółcią akcentowaną czerwonymi plamkami.

Paprocie wyglądają na całkiem zagubione na tym jarmarku kolorów i ambiwalentnie ze wstydem pysznią się niczym pawie. Co roku jest ich dwa razy więcej. Kiedyś nazwiemy się "Wiśniowy Sad Cały w Paprociach".

I znowu nasi goście tego nie zobaczą. Będą się potem pytać:
- A kiedy zakwitają te Wasze drzewa?
- W maju kwitnie najwięcej.
- To koniecznie musimy wtedy przyjechać.
Jak zwykle na marzeniach się kończy. Wiadomo, że maj jest miesiącem wypompowanym z urlopów i finansów przez długi weekend, bliską perspektywę wakacji, po drodze jeszcze Boże Ciało. Trzeba coś z tym zrobić, może jakiś majowy, weekendowy pakiecik, aby ułatwić decyzję.

Na razie maj mamy dla siebie, bo akurat pracujemy w ogrodzie np. pierwsze koszenie, kwiaty, rabaty, sadzenie, przycinanie i nie jest żal braku urlopów. Opowieści o maju brzmią potem tak jak relacja z egzotycznej podróży.

Wiosna majowa.

2010-05-08T02:30:00.027+02:00

Inauguracja nowego starego Wiśniowego Sadu za nami. Widocznie weekend majowy będzie zawsze ważną cezurą. Cudem zdążyliśmy, cudem damy radę dalej, bo cudowne też jest całe Zachełmie i jego górki.

Najdramatyczniejszy moment był, gdy po naprawie spłuczki w nowym pokoju kolarzy, włożyliśmy wkładkę, przekręciłem klucz i już nie odkręciłem. Jedynym wyjściem było przewiercenie pięciu zapadek.

Zaczęło się wiercenie. Poznosiłem wszystkie wiertła, a gdy do akcji wkroczyło ostatnie, trochę ostre, pojawili się zmordowani rowerzyści po pokonaniu 140- kilometrowej trasy. Niestety do dyspozycji mieli tylko kuchnię, salon i łazienkę z innego pokoju, ale bez swoich rzeczy przeniesionych rano do niedostępnego teraz pokoju. Okna okazały się dobrze zamknięte i pomyślawszy o użyciu piły łańcuchowej, jednak spróbowałem ostatniej deski ratunku- szwagier Kazio z Agro-Tour- Farm, który swoją małą wkrętarką w 5 minut dowiercił ostatnie zapadki.

Budowlana ekipa nasza zamontowała drzwi, które po podeschnięciu przestały się łatwo zamykać, zostały przykręcone i przyklejone opaski, uniemożliwiając podkręcenie zawiasu, więc zamek uzyskał naprężenia niepozwalające na właściwe działanie niezbyt precyzyjnej wkładki. Skończyło się szczęśliwie, a honor nasz wobec wszystkich starań i pozostałych plusów nie doznał uszczerbku.

I tak nowe 3 pokoje zrobiły furorę, pomijając niedziałające wszystkie nowe wkładki, jako jedyne mechanizmy w całym kondominium.

Nowy kominek w salonie i wielkość kuchni także wspomogły nasz debiut, a nawet w użyciu była biblioteka książek przez nas już przeczytanych.

To jest optymistyczne, że w czasach komputerów jednak słowo drukowane stanowi jeszcze atrakcję. Udało mi się też ściągnąć sterownik, który skutecznie uruchomił kartę do Wi-Fi.

W ten szczególny weekend odwiedzili nas wspaniali, wymarzeni goście, jakby wbrew temu, że finisz wiąże się z przygodami i komplikacjami. I tak samo jak przed 5 laty, pozostaną na zawsze w naszej pamięci oraz komórkach.

Dopiero teraz uświadamiam sobie ogrom przedsięwzięcia, gdy przelecę się przez wszystkie pokoje, korytarze, salon, kuchnię, hall, ogród. W układzie, gdy goście płacą tylko za nocleg w pokoju, cała reszta stanowi ogromny handicap względem konkurencji, oferowana gratis.

Jest to podstawą mojej strategii- nie drożej, nie lepiej, tylko więcej dla gości, po tej samej cenie.
W całe to zamieszanie wmieszała się jeszcze świeża i jędrna wiosna oraz moja pierwsza płatna impreza muzyczna w Mirsku, a jakże z przygodami.

Wszystko szło dobrze, aż spostrzegłem na koniec w nocy wyrwane lusterko, wybity kierunkowskaz, brak żarówki w mojej Skodzie. Cóż, publika składała się z tzw. gimnazjalistów, którzy bardzo się chcieli sprawdzić w takiej akcji. Po weekendzie przez cały wtorek za 150 zł udało mi się okazyjnie autku przywrócić stan możliwy do jazdy.

W tym czasie wybraliśmy się z Dharmą nad Niedźwiedzie Skałki. Wiosenna sceneria powoduje niesamowite przeżycia, bo i kolory tryskające świeżością, a i okazja do odwiedzenia miejsc związanych mocno z naszym życiem i wspomnieniami.

To ta lipa, to ta czereśnia, te głazy i przecinka, Karłowiczówka. Dharma dziwiła się bardzo, po co drapać się tak wysoko i z takim trudem. Za to potem z górki miała wygodnie i szybko- do domu 5 minut i jeszcze mnie pociągnęła.

Wokół Wiśniowego wiosna też jest porażająca, nie tylko poprzez kwitnące drzewa owocowe, ale przez kontekst, kontrasty, zaśpiewy par kosowych, singli kukułkowych i innej oranżerii. Chwila romantyzmu przed przyziemnością dosłowną: wszystko czeka na skoszenie, bądź na nieskoszenie- co trudniejsze jest, aby objeździć sprytnie kosiarką przebiśniegi, krokusy, żonkile, narcyzy.

Wiosna to u nas delikatność, zwiewność, powolny proces wzrostu i listków, i konarów, pączków, mgiełka młodych, bezbronnych listków pospolitych brzóz, buków, nieśmiałych igiełek modrzewi.

Pogoda się stara być niebanalną, mglistą, deszczową- tak tylko zagrozi, a potem mięknie i się cofa. Chce być na językach w maju, a też i przestraszyć turystów, letników, aby umocnić władzę w Karkonoszach, może i w Wiśniowym Sadzie, chociaż z całych sił dążymy do tego, by się od niej uniezależnić.

Pomysłów jest ogrom np. pakiety z tańcem brzucha, warsztaty muzyczne, rzeźbiarskie, ceramiczne, psychologiczne, joga. W Boże Ciało zapowiada się niezwykła inicjatywa grupy poetów z poezja-polska.art.pl. W programie a jakże poezja, kostiumowa inscenizacja Makbeta oraz wiele innych ciekawych zamierzeń. Już żałuję, że nie będę cały czas przy tym, ale uwielbienie muzyki (własnej- wstyd) bierze górę.

Wokół domu cały czas się wiosennie zmienia. Zieloność się mieni, w każdym oknie, kwiaty się rozwijają, przekwitają, w przeciągu kilku dni, jak to w maju, narcyzy 5 dni, żonkile 8 dni, przebiśniegi 10 dni, szafirki 7 dni, rododendrony 15 dni.

Z entuzjazmem jeździmy teraz po serpentynie, z powodu tej właśnie unikalnej, niepowtarzalnej w RAL-u zieloności, seledynowości. I w dodatku sądzę, że niewielu wrażliwców załapie się na ten widok, gdyż maj należy zwykle do miesięcy ubogich w turystów i odwiedzających, mimo że u nas jest najpiękniejszym i najkwietniejszym miesiącem w roku.

Ale po długim weekendzie i przed wakacjami, niewiele osób planuje przyjazd w nasze strony, ze względów finansowych i urlopowych.

Przełomowo.

2010-04-24T02:01:00.011+02:00

Ostatnie miesiące, a właściwie od października 2009, przyspieszamy z życiem, z materią i z realizacjami. Teraz sam finisz, typowo opóźniony, mimo iż zaczęło się miesiąc wcześniej. Jak zawsze bez kasy, która uciekła nie wiadomo gdzie. Ale nie ważne. Narcyzy zakwitły, a trochę niżej jeszcze są w pąkach. Dobry znak może. Tych znaków wypatrujemy szczególnie mocno. Trudny jest czas i dla nas i dla świata wokół, nie tylko z powodu zaskakującej swymi zdecydowanymi atrybutami, śnieżnej zimy.

Kolejny etap prawie za nami. Dwa pokoje zbudowane i to nie podlega wątpliwościom. Podlega poprawkom, jak większość dokonań do tej pory.

Nie ma dnia by obudzić się i jest wszystko OK. Pewnie oprócz kominka wymyślonego i postawionego przez samego mistrza z Podgórzyna, który stawiał nam przed 20 laty piec kuchenny w ówczesnej i obecnej naszej kuchni.

Bogatszy o amerykańskie doświadczenia zdążył na czas powrócić w Karkonosze po 20 latach.

Pokoje są jeszcze raz do pomalowania, ale jakiś kolor już jest widoczny. Miał wyjść wrzos karkonoski, jak na wzorniku i na Kopie. Na razie wygląda jak szkocki, chociaż się niektórym znajomym podoba taki.

Tak jest od 3 miesięcy. Jeszcze pewnie jeden przynajmniej taki miesiąc przed nami. O dziwo jest w tym sporo szczęścia i wyjątkowości. A to poprzez życzliwe potraktowanie przez agencje (ARW, KARR), przez wykonawcę Piotrka i pośrednio przez inne instytucje: rodziców, przyjaciół, stałych gości. Nie zdążyliśmy wg planu, dało się wymyślić inaczej. I znowu celem stał się ten "długi", trzydniowy weekend, tak jak przed dokładnie 5 laty.

Też się spieszymy, też rozpoczyna się kolejny etap zachełmiańskiego istnienia, poprzez intensywniejszą działalność, nie tylko naszą ale i innych zachełmiańskich gestorów. Szykuje się nalot majowy. Dziś zwolnił się jeden pokój, pewnie czeka na odpowiednich gości. Nie sposób teraz opisać jego walory. Jest to utrudnione przez nietypowość położenia, wyposażenia, wielkości i ceny. Bo kwiatek jaki jest, każdy widzi.

Spróbuję opisać pokoje i resztę na nowej stronce www.wisniowysad.pl, a nie będzie łatwo oddać powstały klimat, zwłaszcza w takim energetycznym domu na Przesieckiej Górce. Potwierdzeniem tego może być też sukces muzyki Microexpressions w postaci niezwykle pozytywnych recenzji na najważniejszych polskich serwisach Porcys, Screenagers, Wearefrompoland, Uwolnijmuzyke, Magnetoffon, która się przecież tu urodziła. A może chodzi o ten "głęboki śnieg", np. w drodze na Szyszak?

Z powodu remontów a także innych pozytywnie rozwijających się działań, brakuje czasu. Jeszcze tylko wyremontować, utrzymać, pokoncertować, zarobić, rozreklamować, zaopatrzyć, wysprzątać, przypilnować, wymyślić, zaprojektować i wreszcie wykonać. Wszystko to i jeszcze trochę.

Bronek

Wiosna w żałobie.

2010-04-12T20:48:00.010+02:00

Wiosna się okryła na ten dzień białą żałobą, płacząc śnieżnymi łzami nad wszystkimi ofiarami ludzkich tragedii, również karkonoskich.

Cmentarzyk w Borowicach upamiętniający przymusową śmierć jeńców wojennych różnych narodowości, zastrzelonych, wyciśniętych z sił i zaniedbanych. Wybraliśmy się tam właśnie wczoraj pobyć na chwilę w pobliżu tamtej strony.

Łącznie w latach 1940- 1945 pozostało wbrew swojej woli, na zawsze w naszych górach, 800- 1000 budowniczych Drogi Sudeckiej, w planach mającej umożliwić transport wojskowego sprzętu przez Przełęcz Karkonoską, na południe, do Szpindlerowego Młyna.

Koniec Drogi Sudeckiej

Nagła i nieprzewidywalna śmierć zawsze jest tragiczna i smutna, bez względu kiedy i gdzie się zdarza, czy w czasie wojny w jenieckich stalagach, czy w pozornie bezpiecznym dniu- w katastrofie.

Niech będą w pokoju, ciszy i niech już więcej ich żadna wojna i polityka nie dosięgnie, tak jak dziś w karkonoskim lesie.